يُعۡرَفُ ٱلۡمُجۡرِمُونَ بِسِيمَـٰهُمۡ فَيُؤۡخَذُ بِٱلنَّوَٰصِي وَٱلۡأَقۡدَامِ
41
يُعۡرَفُ ٱلۡمُجۡرِمُونَ بِسِيمَـٰهُمۡ فَيُؤۡخَذُ بِٱلنَّوَٰصِي وَٱلۡأَقۡدَامِ
41
فَبِأَيِّ ءَالَآءِ رَبِّكُمَا تُكَذِّبَانِ
42
گویا این آیه پاسخ سؤالى است كه به دنبال آیه قبل قابل طرح است كه اگر از گناه سؤال نمىشود، پس چگونه مجرمان شناخته مىشوند، این آیه در پاسخ مىفرماید: «یعرف المجرمون بسیماهم»104 مجرمان از چهره و سیمایشان شناخته مىشوند؛ البته همانگونه كه تبهكاران از سیمایشان شناخته مىشوند، نیكوكاران را نیز از سیمایشان مىشناسند. «تعرف فى وجوههم نضرة النعیم»105
سیماها در قیامت:
رو سفیدان. «تبیضّ وجوه»106
رو سیاهان. «وجوههم مسودّة»107
چهرههایى شادان. «وجوه یومئذ ناضرة»108، «وجوه یومئذ ناعمة»109
صورتهایى گرفته و غمگین. «وجوه یومئذ باسرة»110
چهرههایى خندان. «وجوه یومئذ مسفرة . ضاحكة مستبشرة»111
صورتهایى غبار گرفته و گرد زده. «وجوه یومئذ علیها غبرة»112
چهرههایى خوار و ذلیل. «وجوه یومئذٍ خاشعه»113
مجرم در نهایتِ ذلّت، گرفتار قهر الهى مىشود. «فیؤخذ بالنواصى و الاقدام»
آنان كه در دنیا از هیچ گناهى فروگذار نكردند و از موى سر تا نوك پا، مخالف فرمان الهى عمل كردند، در قیامت نیز با موى سر گرفته شده و در عذاب افكنده شوند. «فیؤخذ بالنواصى و الاقدام»
تفكیك خوبان از بدان و شناخته شدن آنان، یكى از نعمتهاى الهى است. «فباىّ آلاء ربّكما تكذّبان»