يَـٰٓأَيُّهَا ٱلَّذِينَ ءَامَنُوٓاْ إِذَا تَنَـٰجَيۡتُمۡ فَلَا تَتَنَـٰجَوۡاْ بِٱلۡإِثۡمِ وَٱلۡعُدۡوَٰنِ وَمَعۡصِيَتِ ٱلرَّسُولِ وَتَنَـٰجَوۡاْ بِٱلۡبِرِّ وَٱلتَّقۡوَىٰ وَٱتَّقُواْ ٱللَّهَ ٱلَّذِيٓ إِلَيۡهِ تُحۡشَرُونَ
9
تفسیر نور
اى كسانى كه ایمان آوردهاید! هرگاه نجوا مىكنید، به گناه و ستم و نافرمانىِ پیامبر نجوا نكنید و نسبت به كار نیك و تقوا نجوا كنید و از خدا پروا كنید كه به سویش محشور مىشوید.
نکتهها
«بِرّ» شامل هر كار نیكى مىشود و نمونههایى از آن در آیه 177 سوره بقره آمده است: «ولكنّ البرّ من آمن باللّه...»نجوا و در گوشى سخن گفتن مىتواند احكام متفاوتى داشته باشد از جمله:
آنجا كه فاش شدن اسرار، به ضرر اسلام و مسلمانان باشد، نجوا واجب است.
آنجا كه سبب ترس و دلهرهى دیگران شود، نجوا حرام است.
و آنجا كه براى كمك به دیگران و سفارش به تقوا باشد، مستحبّ است.
موضوع و محتواى گفتار، ارزش آن را مشخص مىكند. اگر موضوع نجوا، نیكى و تقوا باشد یك ارزش است ولى اگر گناه و ستم و توطئه باشد حرام است. البتّه گاهى محتوى نیز خوب است، امّا موقعیّت خوبى نیست. مثلاً در جمع مؤمنان دو نفر درگوشى سخن بگویند.
پیامها
مؤمن محترم است، حتّى هنگام نهى از منكر احترام او را حفظ كنید. «یا أیّها الّذین آمنوا» در امر به معروف و نهى از منكر و ارشاد و تبلیغ، راههاى حق و باطل و مصادیق آن را باید روشن كرد. «لاتتناجوا... تناجوا»
همهى سخنان را نباید آشكار و نهان گفت. گاهى باید نهى از منكر یا امر به معروف، در خفا و پنهان باشد. «تناجوا بالبرّ و التقوى»
مبادا نجواى بد را به جاى نجواى خوب قلمداد كنیم. «تناجوا... واتقوا اللّه الّذى الیه تحشرون»
تقوا و پرهیزكارى و توجّه به معاد، زمینه دورى از سخنان نارواست. «واتّقوا اللّه الّذى الیه تحشرون»