هُوَ ٱللَّهُ ٱلَّذِي لَآ إِلَـٰهَ إِلَّا هُوَ ٱلۡمَلِكُ ٱلۡقُدُّوسُ ٱلسَّلَـٰمُ ٱلۡمُؤۡمِنُ ٱلۡمُهَيۡمِنُ ٱلۡعَزِيزُ ٱلۡجَبَّارُ ٱلۡمُتَكَبِّرُۚ سُبۡحَـٰنَ ٱللَّهِ عَمَّا يُشۡرِكُونَ
23
تفسیر نور
اوست خداى یكتا كه معبودى جز او نیست، فرمانروا، منزّه از هر عیب، سلامتبخش، ایمنى بخش، مسلّط بر همه چیز، قدرتمندِ شكستناپذیر، صاحب جبروت و كبریایى. منزّه است از هر چه براى او شریك قرار مىدهند.
نکتهها
«مَلِك» به معناى مالك امور مردم و اختیاردار حكومت آنان است. «قدّوس» به معناى پاك و منزّه از هر عیب و نقص، «مهیمن» به معناى صاحب سلطه و سیطره و مراقبت است. «جَبّار» به دو معناى قادر بر جبر و جبران كننده آمده است.«سلام» یعنى كسى كه با سلام و عافیت برخورد مىكند، نه با جنگ و ستیز و یا شرّ و ضرر. «مؤمن» نیز یعنى كسى كه به تو امنیّت مىدهد و تو را در امان خود حفظ مىكند.62
حاكمان بشرى سر تا پا عجز و نیاز و محدودیّت و نقص هستند و مردم از آنان در امان نیستند. امّا خداوند متعال، فرمانروایى است كه هم قداست دارد و از هر عیب و نقصى به دور است، هم ایمنى بخش است، هم بر همه چیز سیطره و نفوذ دارد، داراى قدرتى نفوذناپذیر است، جبران كننده است و عظمت و كبریایى دارد.
61) تفسیر راهنما ؛ معانى الاخبار، ص 146.
62) تفسیر المیزان.
پیامها
یكتا معبود هستى، كسى است كه فرمانروایى مطلق دارد. «هو اللّه الذى لا اله الاّ هو الملك» فرمانروایى خداوند، از هر گونه ظلم و كاستى به دور است و مملوّ از قداست مىباشد. «القدوّس السلام»
خداوند هیچ گونه ضررى به خلق خود نمىزند. «السلام»
خداوند، احاطه كامل بر هستى دارد. «المهیمن»
پندارهاى مشركان دربارهى خداوند، نادرست است. «سبحان اللّه عما یشركون»