هُوَ ٱللَّهُ ٱلۡخَـٰلِقُ ٱلۡبَارِئُ ٱلۡمُصَوِّرُ لَهُ ٱلۡأَسۡمَآءُ ٱلۡحُسۡنَىٰۚ يُسَبِّحُ لَهُۥ مَا فِي ٱلسَّمَـٰوَٰتِ وَٱلۡأَرۡضِ وَهُوَ ٱلۡعَزِيزُ ٱلۡحَكِيمُ
24
تفسیر نور
اوست خداوندِ آفریننده، پدیدآورنده و صورت بخش، بهترین نامها و صفات براى اوست. آنچه در آسمانها و زمین است، تسبیحگوى اویند و اوست تواناى بىهمتا و با حكمت.
نکتهها
«بارئ» به معناى پدید آورندهاى است كه پدیدههایش از یكدیگر متمایز و متفاوت باشند.این تنها سورهاى است كه آغاز و پایانش با تسبیح الهى است. «سبّح للّه... یسبّح له...» آیه اول آن سخن از عزّت و حكمت است و آیه آخر آن با عزیز حكیم پایان یافت.
پیامها
خداوند، آفرینندهاى است كه در آفرینش مخلوقاتش، از كسى یا جایى الگوبردارى نكرده است، بلكه خود، صورت بخش پدیدههاست. «الخالق البارىء المصوّر» كسى كه تمام كمالات را داراست، سزاوار تسبیح همه هستى است. «له الاسماء الحسنى یسبّح له...»
تسبیح موجودات، نشانه نوعى علم و شعور در هستى است. «یسبّح له ما فى السّموات و الارض»
تسبیح موجودات، تذكّرى به انسانهایى است كه اهل تسبیح نیستند. «یسبّح له ما فى السّموات و الارض»
قدرت خداوند همراه با حكمت است نه ستم و تجاوز. «هو العزیز الحكیم»