يَـٰمَعۡشَرَ ٱلۡجِنِّ وَٱلۡإِنسِ أَلَمۡ يَأۡتِكُمۡ رُسُلٌ مِّنكُمۡ يَقُصُّونَ عَلَيۡكُمۡ ءَايَـٰتِي وَيُنذِرُونَكُمۡ لِقَآءَ يَوۡمِكُمۡ هَـٰذَاۚ قَالُواْ شَهِدۡنَا عَلَىٰٓ أَنفُسِنَا وَغَرَّتۡهُمُ ٱلۡحَيَوٰةُ ٱلدُّنۡيَا وَشَهِدُواْ عَلَىٰٓ أَنفُسِهِمۡ أَنَّهُمۡ كَانُواْ كَـٰفِرِينَ
130
در این آیه، دو اقرار از سوى كافران آمده است، یكى گواهى به آمدن پیامبران، دوّم اعتراف به كفر خویش.
مواقف در قیامت مختلف است؛ گاهى در موقفى كفّار ابتدا انحراف خود را انكار مىكنند، مثل آیه 23 همین سوره: «واللَّه ربّنا ما كنّا مشركین»، آنگاه كه فهمیدند قیامت جاى انكار نیست، به گناه خود اعتراف مىكنند.
جنّ و انس هر دو مكلف به پذیرش دعوت انبیایند و رسولان براى هر دو نژاد آمدهاند. «الجنّ والانس» انذار، قوىترین اهرم تربیت و وظیفهى مهم پیامبران است. «و ینذرونكم»
قوىترین ضامن اجراى احكام الهى براى اصلاح فرد وجامعه، ایمان به معاد است. «ینذرونكم لقاء یومكم هذا»
قیامت، جاى كتمان وانكار نیست، لذا انسانها علیه خود اقرار مىكنند. «شهدوا على انفسهم»
دنیاخواهى، عامل بىاعتنایى به دعوتهاى انبیاست. «غرّتهم الحیاة...» (فریفته شدن به دنیا، موجب فراموشى آخرت است.)
علاقهى افراطى به دنیا، انسان را به كفر مىكشاند. «غرّتهم الحیاة الدنیا... انهم كانوا كافرین»