ذَٰلِكَ أَن لَّمۡ يَكُن رَّبُّكَ مُهۡلِكَ ٱلۡقُرَىٰ بِظُلۡمٍ وَأَهۡلُهَا غَـٰفِلُونَ
131
تفسیر نور
این (اتمام حجّت و هشدار) براى آنست كه پروردگارت هرگز از روى ستم، آبادىهایى را كه اهلش (از شناخت حقّ) غافلند نابود نمىكند. (خداوند ابتدا مردم را از غفلت و جهل بیرون مىآورد و با پیامبرانش به آنان هشدار مىدهد و سپس اگر قبول نكردند هلاكشان مىكند).
نکتهها
سنّت خداوند آن است كه راه حقّ را با فرستادن انبیا و هشدارهاى مختلف به مردم نشان مىدهد و حقایق را بیان كرده، اتمام حجّت مىكند. در آن صورت اگر بىاعتنایى كردند، كیفر مىدهد. این قانون و سنّت كلّى در آیات متعدّدى مطرح شده است، از جمله: «و ما أهلكنا من قریة الاّ لها منذرون» 480 ما هیچ قریهاى را هلاك نكردیم مگر آنكه مردم آنجا بیمدهندگانى داشتند. «و ما كنّا معذّبین حتّى نبعث رسولاً» 481 ما تا پیامبرى نفرستیم، عذاب نمىكنیم.480) شعراء، 208.
پیامها
كیفردادن گناهكار، از شئون ربوبیّت خداوند است. «ربّك مهلك القرى» عقاب بدون بیان وهشدار، ظلم و قبیح است. «مهلك القُرى بظلمٍ و اهلها غافلون»