قُلۡ هَلُمَّ شُهَدَآءَكُمُ ٱلَّذِينَ يَشۡهَدُونَ أَنَّ ٱللَّهَ حَرَّمَ هَـٰذَا فَإِن شَهِدُواْ فَلَا تَشۡهَدۡ مَعَهُمۡۚ وَلَا تَتَّبِعۡ أَهۡوَآءَ ٱلَّذِينَ كَذَّبُواْ بِـَٔايَـٰتِنَا وَٱلَّذِينَ لَا يُؤۡمِنُونَ بِٱلۡـَٔاخِرَةِ وَهُم بِرَبِّهِمۡ يَعۡدِلُونَ
150
در این آیه، ابتدا مىفرماید: اگر دلیل و گواه دارند بیاورند، سپس مىفرماید: اگر هم شهادت دادند، تو قبول نكن (چون صادقانه نیست).
«یعدلون» از «عِدل» به معناى همتاست. پس «بربّهم یَعدلون» یعنى براى خداوند، شریك و همتا و شبیه قرار مىدهند.
اسلام، دین منطق و برهان است و از مخالفان خود گواه طلبیده و آنان را به مجادلهى نیكو دعوت مىكند. «قل هلمّ شهداءكم» یكى از وظایف مبلّغان دینى، برخورد با بدعتهاست. «قل هلمّ شهداءكم... أنّ اللَّه حرّم هذا»
هر گواهى و شهادتى، اعتبار ندارد. «فانْ شهدوا فلا تشهد معهم»
مواظب باشیم شرایط و جوّ اجتماع، ما را به اشتباه نیفكند. «فاِنْ شهدوا فلا تشهد معهم» (تصدیق كردن و همگام شدن با گواهان ناحق حرام است)
قوانین بشرى اگر برخاسته از هوسهاى كفّار باشد، قابل پیروى نیست. «لاتتّبع أهواء الّذین كذّبوا بآیاتنا...»
انسانهاى با ایمان نباید از سنّتهاى مشركان تقلید كنند. «لاتتّبع اهواء الّذین كذّبوا بآیاتنا...»
مشركین، خداوند را خالق مىدانند لكن در تدبیر و مدیریّت امور هستى براى او شریك قائلند. «و هم بربّهم یعدلون»