أَوۡ تَقُولُواْ لَوۡ أَنَّآ أُنزِلَ عَلَيۡنَا ٱلۡكِتَـٰبُ لَكُنَّآ أَهۡدَىٰ مِنۡهُمۡۚ فَقَدۡ جَآءَكُم بَيِّنَةٌ مِّن رَّبِّكُمۡ وَهُدًى وَرَحۡمَةٌۚ فَمَنۡ أَظۡلَمُ مِمَّن كَذَّبَ بِـَٔايَـٰتِ ٱللَّهِ وَصَدَفَ عَنۡهَا سَنَجۡزِي ٱلَّذِينَ يَصۡدِفُونَ عَنۡ ءَايَـٰتِنَا سُوٓءَ ٱلۡعَذَابِ بِمَا كَانُواْ يَصۡدِفُونَ
157
مشركین مكّه، به هدایتیافتگى پیروان تورات و انجیل اعتراف داشتند، ولى خود را براى دریافت كتاب آسمانى شایستهتر از آنان مىدانستند. «لكنّا اهدى منهم» نزول قرآن براى همه، اتمام حجّت است. «فقد جاءكم بیّنة من ربّكم»
قرآن، پرتوى از ربوبیّت خداوند است. «بیّنة من ربّكم»
قرآن، كتاب هدایت و رحمت است. «هدى و رحمة»
پیش از آزمایش، مدّعى زیاد است، ولى امتحان، صداقتها را آشكار مىكند. «لكنّا أهدى... فمن اظلم ممن كذّب...»
از بزرگترین ظلمها به انسانیّت، اعراض از كتب آسمانى است. «فمن أظلم ممّن كذّب بآیات اللّه»
كیفر اعراض از دین حقّ و پشت كردن به آیات الهى، عذاب شدید است. «الّذین یصدفون عن آیاتنا سوء العذاب بما كانوا یصدفون»
عامل اصلى بدبختىهاى انسان، عملكرد خود اوست. «بما كانوا یصدفون»