وَهَـٰذَا كِتَـٰبٌ أَنزَلۡنَـٰهُ مُبَارَكٌ فَٱتَّبِعُوهُ وَٱتَّقُواْ لَعَلَّكُمۡ تُرۡحَمُونَ
155
أَن تَقُولُوٓاْ إِنَّمَآ أُنزِلَ ٱلۡكِتَـٰبُ عَلَىٰ طَآئِفَتَيۡنِ مِن قَبۡلِنَا وَإِن كُنَّا عَن دِرَاسَتِهِمۡ لَغَـٰفِلِينَ
156
تفسیر نور
واین (قرآن) كتابى است مبارك كه آن را نازل كردیم. پس آن را پیروى نموده و تقوا پیشه كنید، باشد كه مورد رحمت قرار گیرید.
(آن تورات را نازل كردیم) تا نگویید كتاب (آسمانى)، فقط بر دو طایفهى (یهود و نصارى) كه پیش از ما بودند نازل شده است و ما از علوم آنان بى خبر بودهایم.
نکتهها
كلمه «مبارك» از ریشهى «بركت»، بر دو امر تأكید مىكند: 1- ریشه قوى و ثابت. 2- رشد دائم. قرآن، هم داراى مطالبى اساسى و تغییرناپذیر و استوار است و هم با گذشت زمان، پردههایى از اسرارش كشف و روز به روز جلوهى آن بیشتر مىشود.«أن تقولوا» به معناى «لئلاّ تقولوا» است، یعنى: تا نگویید و بهانه نگیرید.
«دراسة» به معناى تلاوت و علم است.
پیامها
قرآن، تنها كتاب تئورى و نظرى نیست، بلكه كتاب سعادت و برنامهى عمل انسان است. «كتاب... فاتّبعوه» سعادت بشر در دو چیز است: اطاعت حقّ، اجتناب از باطل. «فاتّبعوه واتّقوا»
خداوند، حجّت را بر مردم تمام كرده است. «كتاب انزلناه... أن تقولوا»
دستگاه تبلیغاتى مسلمانان باید براى هر كشور و ملّت و زبانى، برنامههاى صحیح در سطح جهان آماده كند، تا حجّت بر آنان تمام شود و نگویند ما از حقّ بىخبر بودیم. «أن تقولوا... كنّا عن دراستهم لغافلین»