قُلۡ أَرَءَيۡتَكُمۡ إِنۡ أَتَىٰكُمۡ عَذَابُ ٱللَّهِ بَغۡتَةً أَوۡ جَهۡرَةً هَلۡ يُهۡلَكُ إِلَّا ٱلۡقَوۡمُ ٱلظَّـٰلِمُونَ
47
قُلۡ أَرَءَيۡتَكُمۡ إِنۡ أَتَىٰكُمۡ عَذَابُ ٱللَّهِ بَغۡتَةً أَوۡ جَهۡرَةً هَلۡ يُهۡلَكُ إِلَّا ٱلۡقَوۡمُ ٱلظَّـٰلِمُونَ
47
سؤال: این آیه مىگوید: تنها ظالمین از عذاب الهى هلاك مىشوند، در آیهاى دیگر «و اتّقوا فتنة لا تصیبنّ الّذین ظلموا منكم خاصّة» 346 فراگیرى فتنه و شعلههاى عذاب نسبت به همه بیان شده و هشدار داده شده است، چگونه مفهوم این دو آیه قابل جمع است؟
پاسخ: در تفسیر كبیر فخررازى و مجمعالبیان آمده است: هر فتنهاى هلاك نیست. در حوادث تلخ، آنچه به ظالمان مىرسد هلاكت و قهر است، و آنچه به مؤمنان مىرسد، آزمایش و رشد است.
345) احقاف، 24 ؛ تفسیر اطیبالبیان.
از سركشى خود و مهلت الهى مغرور نشوید، شاید عذاب خدا ناگهانى فرارسد. «بغتة»
وقتى عذاب خدا آید، هلاكت قطعى است، نه خودشان و نه دیگران قدرت دفاع ندارند. «عذاب اللَّه - یهلك»
كیفرهاى الهى، به خاطر ظلم مردم و عادلانه است. «یهلك... الظالمون»
اعراض از دعوت انبیا، ظلم است. «هم یصدفون - الظالمون»