قُلۡ إِنِّي نُهِيتُ أَنۡ أَعۡبُدَ ٱلَّذِينَ تَدۡعُونَ مِن دُونِ ٱللَّهِۚ قُل لَّآ أَتَّبِعُ أَهۡوَآءَكُمۡ قَدۡ ضَلَلۡتُ إِذًا وَمَآ أَنَاْ مِنَ ٱلۡمُهۡتَدِينَ
56
تفسیر نور
بگو: من از پرستش آنها كه به جاى خدا مىخوانید نهى شدهام. بگو: من از هوسهاى شما پیروى نمىكنم، كه در این صورت گمراه شده و از هدایت یافتگان نخواهم بود.
پیامها
در پاسخ به تمایلات نابجاى مشركین مبنى بر پذیرش بتها و روش آنان، باید با صراحت جواب نفى داد. «نُهیتُ، لا أتّبع، ضللت» (آرى شرك، در هیچ قالبى مجاز نیست) برخورد و موضعگیرىهاى پیامبر صلى الله علیه وآله، از وحى سرچشمه مىگیرد. «قل، قل»
برائت از شرك، جزو اسلام است. «نُهیتُ أن أعبد الّذین تدعون من دون اللّه»
ریشهى شرك، هواپرستى است. «لا أتّبع أهوائكم»
مبلّغ، نباید در پى ارضاى هوسهاى مردم باشد. «لا أتّبع أهوائكم»
هواپرستى، زمینهى هدایت را در انسان از بین مىبرد. «لاأتّبع اهوائكم... ما أنا من المهتدین»