وَهُوَ ٱلَّذِي يَتَوَفَّىٰكُم بِٱلَّيۡلِ وَيَعۡلَمُ مَا جَرَحۡتُم بِٱلنَّهَارِ ثُمَّ يَبۡعَثُكُمۡ فِيهِ لِيُقۡضَىٰٓ أَجَلࣱ مُّسَمࣰّىۖ ثُمَّ إِلَيۡهِ مَرۡجِعُكُمۡ ثُمَّ يُنَبِّئُكُم بِمَا كُنتُمۡ تَعۡمَلُونَ
60وَهُوَ ٱلَّذِي يَتَوَفَّىٰكُم بِٱلَّيۡلِ وَيَعۡلَمُ مَا جَرَحۡتُم بِٱلنَّهَارِ ثُمَّ يَبۡعَثُكُمۡ فِيهِ لِيُقۡضَىٰٓ أَجَلࣱ مُّسَمࣰّىۖ ثُمَّ إِلَيۡهِ مَرۡجِعُكُمۡ ثُمَّ يُنَبِّئُكُم بِمَا كُنتُمۡ تَعۡمَلُونَ
60با اینكه خداوند به هنگام خواب روح انسان را مىگیرد، ولى مىفرماید: ما شما را مىگیریم، پس معلوم مىشود روح انسان تمام حقیقت اوست.
قانون طبیعى آن است كه شب براى خواب و روز براى كار باشد. «یتوفّاكم باللیل، جرحتم بالنّهار»
هر روز عمر، یك فرصت و بعثت جدید است. «یبعثكم»
زندگى ما، تاریخ و برنامه و مدّت معیّن دارد. «أجل مسمّى»
خود را براى پاسخگویى قیامت آماده كنیم. «الیه مرجعكم»
خداوند با اینكه كار بد ما را مىداند ولى باز هم به ما مهلت داده و روح گرفته را به بدن برمىگرداند. «یعلم ما جرحتم بالنّهار ثمّ یبعثكم»
قیامت، روز روشن شدن حقیقت اعمال است. «ینبّئكم بما كنتم تعملون»