وَكَيۡفَ أَخَافُ مَآ أَشۡرَكۡتُمۡ وَلَا تَخَافُونَ أَنَّكُمۡ أَشۡرَكۡتُم بِٱللَّهِ مَا لَمۡ يُنَزِّلۡ بِهِۦ عَلَيۡكُمۡ سُلۡطَٰنࣰاۚ فَأَيُّ ٱلۡفَرِيقَيۡنِ أَحَقُّ بِٱلۡأَمۡنِۖ إِن كُنتُمۡ تَعۡلَمُونَ
81وَكَيۡفَ أَخَافُ مَآ أَشۡرَكۡتُمۡ وَلَا تَخَافُونَ أَنَّكُمۡ أَشۡرَكۡتُم بِٱللَّهِ مَا لَمۡ يُنَزِّلۡ بِهِۦ عَلَيۡكُمۡ سُلۡطَٰنࣰاۚ فَأَيُّ ٱلۡفَرِيقَيۡنِ أَحَقُّ بِٱلۡأَمۡنِۖ إِن كُنتُمۡ تَعۡلَمُونَ
81بر خلاف آنان كه ترس را انگیزهى اعتقاد به خداوند مىدانند، این آیه، ترس را انگیزهى شرك مىداند.
امنیّت روحى، در پرتو توحید حاصل مىگردد. «كیف أخاف ما أشركتم»
عقائد دینى باید بر اساس دلیل و برهان باشد. «كیف ما أشركتم باللَّه ما لم یُنزّل به علیكم سلطانا»
در بحث و مناظره، نباید تعصّب مردم را تحریك كرد. «فأىّ الفریقین» و نفرمود: ما در امان و شما در خطرید.
علم صحیح، وسیله راهیابى به خداست، اگر آن را درست به كار گیریم، به نتایج صحیح مىرسیم. «ان كنتم تعلمون»