وَوَهَبۡنَا لَهُۥٓ إِسۡحَـٰقَ وَيَعۡقُوبَۚ كُلًّا هَدَيۡنَاۚ وَنُوحًا هَدَيۡنَا مِن قَبۡلُ وَمِن ذُرِّيَّتِهِۦ دَاوُۥدَ وَسُلَيۡمَـٰنَ وَأَيُّوبَ وَيُوسُفَ وَمُوسَىٰ وَهَـٰرُونَۚ وَكَذَٰلِكَ نَجۡزِي ٱلۡمُحۡسِنِينَ
84
وَوَهَبۡنَا لَهُۥٓ إِسۡحَـٰقَ وَيَعۡقُوبَۚ كُلًّا هَدَيۡنَاۚ وَنُوحًا هَدَيۡنَا مِن قَبۡلُ وَمِن ذُرِّيَّتِهِۦ دَاوُۥدَ وَسُلَيۡمَـٰنَ وَأَيُّوبَ وَيُوسُفَ وَمُوسَىٰ وَهَـٰرُونَۚ وَكَذَٰلِكَ نَجۡزِي ٱلۡمُحۡسِنِينَ
84
در ضمیر «ذرّیته» دو احتمال است: یكى آنكه ضمیر به حضرت ابراهیم برگردد، چون آیات پیش دربارهى اوست و اكثر این افراد از نسل اویند، روایت نیز همین را مىفرماید. دیگر آنكه به نوحعلیه السلام برگردد، چون ضمیر به نام او نزدیكتر است و از نسل او پیامبرانى همچون لوط بودهاند.
پیامبرزادگى به تنهایى سبب افتخار نیست، ذرّیه ابراهیم، خودشان كمالاتى داشتند و از هدایت الهى برخوردار بودند. «كلاً هدینا»
سنّتِ هدایت و بعثت، همواره جریان داشته است. «ونوحاً هدینا من قبل»
الطاف الهى بىحساب و جهت به كسى داده نمىشود. «كذلك نجزى المحسنین»