ذَٰلِكَ هُدَى ٱللَّهِ يَهۡدِي بِهِۦ مَن يَشَآءُ مِنۡ عِبَادِهِۦۚ وَلَوۡ أَشۡرَكُواْ لَحَبِطَ عَنۡهُم مَّا كَانُواْ يَعۡمَلُونَ
88
تفسیر نور
آن هدایت خداست، هر كس از بندگانش را كه بخواهد به آن هدایت مىكند و اگر شرك ورزند، قطعاً آنچه انجام دادهاند از دستشان خواهد رفت.
پیامها
هدایت واقعى، هدایت خداوند است. هدایتهاى دیگر، سراب است. «ذلك هدى اللَّه» هدایت، كار خداست. حتّى پیامبران، از خود راه هدایتى ندارند. «یهدى به مَن یشاء»
شرك، عامل محو و باطل شدن كارهاست. «لو اشركوا لحبط»
در سنّت الهى، تبعیض نیست. حتّى اگر پیامبران شرك ورزند، تنبیه مىشوند، چون اصالت با حقّ است، نه اشخاص. (با توجّه به اینكه آیات قبل مربوط به انبیا است). «ولو أشركوا»
انبیا معصومند و غبار شرك هرگز بر دامانشان نمىنشیند. در آیه، فرضِ شرك به عنوان فرض محال آمده است. «لَوْ»
در جهانبینى الهى، ارزش كارها در اخلاص آنهاست. اگر اخلاص نباشد، چیزى باقى نمىماند. «ولو أشركوا لحبط»