«قريه» به معناى محل اجتماع مردم براى سكونت است، خواه شهر باشد يا روستا.

«عَتَتْ» از «عتو» به معناى سرپيچى است. «وَبالَ» به معناى شدّت و سنگينى است و مراد عذاب سخت است.

در آيات قبل دستوراتى پيرامون حقوق همسر و فرزند حتّى در ايام جدايى مطرح شد، اين آيه مى‌فرمايد: عمل به دستورات را جدّى بگيريد كه تخلّف از فرمان خدا و رسول كيفرى سخت در پى دارد و نمونه‌هاى بسيارى از اين كيفر را مى‌توان در طول تاريخ مشاهده نمود.

1- تاريخ و گذشتگان، آئينه‌اى براى آيندگان است. وَ كَأَيِّنْ مِنْ قَرْيَةٍ ...

2- سنّت خداوند بر كيفر سخت كسانى است كه از فرمان خدا و رسول سرپيچى مى‌كنند. وَ كَأَيِّنْ مِنْ قَرْيَةٍ عَتَتْ‌ ...

3- تخلّف از فرمان انبيا، تخلّف از فرمان خداست. «عَتَتْ عَنْ أَمْرِ رَبِّها وَ رُسُلِهِ»

4- عذاب دنيا، هرچه هم شديد باشد، به اندازه چشيدنى بيش نيست. عذاب مهمّ در قيامت است. عَذَّبْناها ... فَذاقَتْ وَبالَ أَمْرِها

5- سرانجام سرپيچى از فرمان خدا و رسول، خسارت است. «عاقِبَةُ أَمْرِها خُسْراً»

6- به كاميابى‌هاى زودگذر نينديشيم، پايان كار را در نظر بگيريم. «عاقِبَةُ أَمْرِها خُسْراً»