تكرار كلمه «یومئذٍ» در این آیات نشانه اهمیّت روز قیامت است.

امام صادق‌علیه السلام فرمود: هشت نفرى كه حامل عرش هستند، بعضى از آنان پیامبر و بعضى امام هستند: «نوح، ابراهیم، موسى، عیسى، محمّد، على، حسن و حسین» و مراد از عرش، علم الهى است. بنابراین در قیامت، بالاتر از فرشتگان «فوقهم» اولیاى خدا هستند كه عملكرد مردم را مى‌دانند.⁴

امام على‌علیه السلام فرمود: عرش الهى، تخت نیست، بلكه موجودى است محدود و مخلوق و تحت تدبیر كه ملائكه با قدرتى كه از طرف خداوند دارند مأمور به حمل آن هستند.⁵

5) تفسیر نورالثقلین.

متلاشى شدن نظام موجود، از طریق صداى رعد آساست. «نفخ فى الصّور... فدكّتا»

زمین از مدار حركت خود خارج، كوهها از جایگاه خود كنده و در یك برخورد در هم كوبیده مى‌شوند. «و حملت الارض و الجبال فدكّتا»

فروپاشى كوهها با شدّت و سرعت خواهد بود. «دكّة واحدة»

واقعه مهم، قیامت است و هر واقعه دیگر نسبت به آن ناچیز است. «وقعت الواقعة»

پایان آسمان محكم، «سبعاً شداداً» سستى است. «فهى یومئذٍ واهیة»

گرچه در قیامت نظام موجود بهم مى‌خورد ولى نظام دیگرى حاكم مى‌شود، نظامى كه با حضور فرشتگان برپا مى‌شود. «و الملك على ارجائها و یحمل عرش ربّك فوقهم ثمانیة»

تمام ابعاد پنهان شخصیّت انسان در قیامت به نمایش گذاشته مى‌شود و شخصیّت واقعى انسان، خوبى‌ها و بدى‌ها، افكار و انگیزه‌ها، نقص‌ها و كمالات، كشف و عرضه مى‌شود. «لا تخفى منكم خافیة»