حَقِيقٌ عَلَىٰٓ أَن لَّآ أَقُولَ عَلَى ٱللَّهِ إِلَّا ٱلۡحَقَّۚ قَدۡ جِئۡتُكُم بِبَيِّنَةٍ مِّن رَّبِّكُمۡ فَأَرۡسِلۡ مَعِيَ بَنِيٓ إِسۡرَٰٓءِيلَ
105
تفسیر نور
سزاوار است كه دربارهى خداوند جز سخن حقّ نگویم (و نسبت ندهم)، همانا من از سوى پروردگارتان براى شما دلیلى روشن (معجزهاى) آوردهام، پس بنىاسرائیل را همراه من بفرست.
پیامها
انبیا، جز سخن حقّ چیزى نمىگویند، پس در ابلاغ رسالت معصوم هستند. «لا أقول على اللّه الاّ الحقّ» انبیا باید معجزه داشته باشند، «قد جئتكم ببیّنة» و در رسالت خود هیچ تحكّم و تحمیلى ندارند.
همهى مردم، یك پروردگار دارند، پس ادّعاى ربوبیّت بیجاست. «ربّكم»
تا مردم به آزادى از سلطهى طاغوتها نرسند، نمىتوان برنامهى فرهنگى و ارشادى كاملى براى آنان در نظر گرفت. «فأرسل معى بنىاسرائیل»
آزادسازى بنىاسرائیل، فرمان الهى و جزو رسالت موسى است، نه آنكه تصمیم شخصى باشد. «انّى رسول من ربّ العالمین... فارسل...»
آزادى انسانها، از اوّلین اهداف پیامبران است. «فأرسل معى بنىاسرائیل» و جز آنان هر كس به حكومت برسد، مردم را به بندگى مىكشاند. حضرت على علیه السلام مىفرماید: «مَن نال استطال» 212
212) نهج البلاغه، حكمت 216