وَقَالُواْ مَهۡمَا تَأۡتِنَا بِهِۦ مِنۡ ءَايَةٍ لِّتَسۡحَرَنَا بِهَا فَمَا نَحۡنُ لَكَ بِمُؤۡمِنِينَ
132
تفسیر نور
و (فرعونیان به موسى) گفتند: هرگونه آیه و معجزهاى بیاورى، تا با آن ما را جادو كنى، ما به تو ایمان نمىآوریم.
نکتهها
از اینكه به حضرت موسى مىگفتند: هرگونه آیهاى بیاورى، معلوم مىشود كه دشمن نیز مىدانست كه كار موسى جادو نیست، بلكه معجزهاى الهى است، ولى از روى لجاجت و تكبّر ایمان نمىآوردند، فقط ساحران هنگامى كه فهمیدند كار موسى سحر نیست، بدون لجاجت ایمان آوردند. البتّه شاید آیه نامیدن كار حضرت موسى از سوى فرعونیان، از روى استهزا و مسخره بوده است.پیامها
گاهى انسان چنان سقوط مىكند كه با پیامبران و راهنمایان الهى برخورد كرده و نشانههاى روشن هدایت را نیز واژگون و تیره و تار مىبیند. «و قالوا مهما تأتنا به من آیة لتسحرنا» تهمت سحر نسبت به معجزات انبیا، از رایجترین تهمتها بوده است. «لتسحرنا» در جاى دیگر مىخوانیم: «كذلك ما أتى الّذین من قبلهم من رسول الاّ قالوا ساحر او مجنون» 236
انسان در انتخاب عقیده آزاد است و انبیا مردم را مجبور به ایمان نمىكردند، لذا برخى مردم در برابر معجزات آنان لجاجت كرده و ایمان نمىآوردند. «فما نحن لك بمؤمنین»
236) ذاریات، 52