وَقَطَّعۡنَـٰهُمۡ فِي ٱلۡأَرۡضِ أُمَمًا مِّنۡهُمُ ٱلصَّـٰلِحُونَ وَمِنۡهُمۡ دُونَ ذَٰلِكَ وَبَلَوۡنَـٰهُم بِٱلۡحَسَنَـٰتِ وَٱلسَّيِّـَٔاتِ لَعَلَّهُمۡ يَرۡجِعُونَ
168
وَقَطَّعۡنَـٰهُمۡ فِي ٱلۡأَرۡضِ أُمَمًا مِّنۡهُمُ ٱلصَّـٰلِحُونَ وَمِنۡهُمۡ دُونَ ذَٰلِكَ وَبَلَوۡنَـٰهُم بِٱلۡحَسَنَـٰتِ وَٱلسَّيِّـَٔاتِ لَعَلَّهُمۡ يَرۡجِعُونَ
168
البتّه در این میان، بعضى صالح و نیكوكار بودند و به حقانیّت اسلام ایمان آوردند و برخى هم در پى دنیاپرستى و لجاجت خویش بودند.
هنگام انتقاد از یك گروه، باید حقّ خوبانشان ضایع نشود. «منهم الصالحون»
حوادث تلخ و شیرین، ابزار آزمایش الهى است. «بلوناهم بالحسنات و السیئات»
تشویق و تنبیه، مهر و قهر، هر دو سازنده و تربیت كننده است. «بالحسنات و السیئات لعلّهم یرجعون»
تحوّل روحى انسانها و بازگشت به سوى حقّ، از حكمتهاى آزمایش و امتحان الهى است. «لعلّهم یرجعون»