فَلَمَّآ ءَاتَىٰهُمَا صَـٰلِحًا جَعَلَا لَهُۥ شُرَكَآءَ فِيمَآ ءَاتَىٰهُمَاۚ فَتَعَـٰلَى ٱللَّهُ عَمَّا يُشۡرِكُونَ
190
أَيُشۡرِكُونَ مَا لَا يَخۡلُقُ شَيۡـًٔا وَهُمۡ يُخۡلَقُونَ
191
تفسیر نور
پس چون (خداوند) به آن دو، فرزندى صالح داد، آنان در آنچه به ایشان عطا نمود، براى خدا شریكانى قرار دادند، ولى خداوند از آنچه كه آنان شریك او قرار مىدهند، برتر است.
آیا چیزهایى را شریك خدا قرار مىدهند كه چیزى نمىآفرینند و خودشان نیز مخلوقند؟!
پیامها
فرزند، مربوط به پدر و مادر، هر دو است. «آتاهما» خداوند، فرزندِ شایسته و صالح مىدهد، این ماییم كه سبب انحراف فرزندان مىشویم. «آتاهما صالحاً»
انسانها در تنگناها متعهّد مىشوند، «لنكوننّ من الشاكرین»، امّا در حال گشایش، بىوفایند. «جعلا له شركاء»
فرزند، موهبتى الهى است، پدر و مادر نباید براى خود، یا دكتر و یا دیگران، نقش استقلالى در شكل و قیافه و یا سلامت فرزند قائل شوند كه آن نوعى شرك است. «جعلا له شركاء»
اوّلین شرط معبود، قدرت او بر آفرینش است. در دنیاى علم و صنعت، هنوز میلیونها نفر بتپرستند. «أیشركون ما لا یخلق»