يَـٰبَنِيٓ ءَادَمَ إِمَّا يَأۡتِيَنَّكُمۡ رُسُلٌ مِّنكُمۡ يَقُصُّونَ عَلَيۡكُمۡ ءَايَـٰتِي فَمَنِ ٱتَّقَىٰ وَأَصۡلَحَ فَلَا خَوۡفٌ عَلَيۡهِمۡ وَلَا هُمۡ يَحۡزَنُونَ
35
وَٱلَّذِينَ كَذَّبُواْ بِـَٔايَـٰتِنَا وَٱسۡتَكۡبَرُواْ عَنۡهَآ أُوْلَـٰٓئِكَ أَصۡحَـٰبُ ٱلنَّارِ هُمۡ فِيهَا خَـٰلِدُونَ
36
تفسیر نور
اى فرزندان آدم! هرگاه پیامبرانى از خودتان به سوى شما بیایند كه آیات مرا بر شما بازگو كنند (از آنها پیروى كنید)، پس كسانى كه تقوا و صلاح پیشه كنند، هیچ ترسى بر آنان نیست و آنان اندوهگین نمىشوند.
و كسانى كه آیات مارا تكذیب كنند و از روى استكبار از آن سرپیچى نمایند، آنان همدم آتشند و همیشه در آن خواهند بود.
نکتهها
«خوف» و ترس، مربوط به امور آینده و در مقابل امنیّت و آسایش است، امّا «حزن» و اندوه، مربوط به گذشته و آنچه از دست رفته مىباشد و در مقابل سرور و شادمانى است. 9191) التحقیقفىكلماتالقرآن
پیامها
از سنّتهاى الهى، ارسال رسولان براى بیان وحى الهى است. «یأتینّكم... یقصّون علیكم آیاتى» از راههاى نفوذ و تأثیر سخن، سنخیّت پیامآور با خود مردم است. «منكم»
انسان، آزاد و داراى اختیار است و سرنوشتش در گرو گرایش و عمل خود اوست. «فمن اتّقى و أصلح»
متّقى، اصلاحگر و داراى فعّالیّت مثبت است، نه گوشهگیر. «اتّقى وأصلح»
تقوا و خودسازى باید قبل از اصلاح دیگران باشد و اصلاحگران باید خود متّقى باشند. «اتّقى وأصلح»
مؤمنان و پیروان واقعى انبیا، آنانند كه اهل تقوا و اصلاح باشند. «یاتینّكم رسل... فمن اتّقى و اصلح» و نفرمود: «فمن آمن بهم»
آرامش حقیقى در سایهى تقوا و اصلاح است. «اتّقى و اصلح فلا خوف علیهم»
پیامد تكذیب، تكبّر و سرپیچى از انبیا، عذاب ابدى و دوزخ است. «استكبروا... اصحاب النّار... فیها خالدون»