يَغۡفِرۡ لَكُم مِّن ذُنُوبِكُمۡ وَيُؤَخِّرۡكُمۡ إِلَىٰٓ أَجَلٍ مُّسَمًّىۚ إِنَّ أَجَلَ ٱللَّهِ إِذَا جَآءَ لَا يُؤَخَّرُۚ لَوۡ كُنتُمۡ تَعۡلَمُونَ
4
تفسیر نور
(اگر چنین كنید) خداوند بخشى از گناهانتان را مىبخشد و عمر شما را تا زمان تعیین شده به عقب مىاندازد (و از مرگهاى قهرآمیز شما را دور مىدارد) امّا اجل معیّن شده (از سوى) خدا، هنگامى كه فرارسد تأخیر بردار نیست. اگر مىدانستید.
نکتهها
انسان داراى دو اجل است:اجلى كه با عبادت و تقوا به تأخیر و با گناه و خلاف جلو مىافتد.
اجل نهایى كه قابل تغییر نیست و نامش «اجل مسمّى» است.
امام صادقعلیه السلام فرمودند: «یعیش الناس باحسانهم اكثر ممّا یعیشون باعمارهم و یموتون بذنوبهم اكثر ممّا یموتون بآجالهم»7 بیشتر عمر مردم بخاطر احسان و بیشتر مرگ ها بخاطر گناهان است و كمتر كسى است كه عمر یا مرگش به طور طبیعى باشد.
7) بحارالانوار، ج5، ص140.
پیامها
گناهان گذشته، با ایمان آوردن بخشیده مىشود. «اَن اعبدوا اللّه... یغفر لكم من ذنوبكم» تنها بخشى از گناهان كه حق اللّه است، قابل بخشش است. «من ذنوبكم» (ولى حق الناس را باید صاحب حق ببخشد.)
ایمان و عمل صالح، سبب طول عمر و دفع بلا مىشود. «یؤخّركم الى اجلٍ»
علاقه به زندگى و كامیابى، خواستهاى طبیعى است كه پاداش خوبىها قرار گرفته است. «یؤخركم الى اجلٍ»
عمر را نهایت و پایانى است و قابل تغییر نیست. «انّ اجل اللّه اذا جاء لایوخّر»
از آمدن مرگ بترسید و ایمان آورید. «اَن اعبدوا اللّه... انّ اجل اللّه اذا جاء لا یوخّر»
انسان رابطه میان ایمان وعمل صالح با طول عمر را نمىداند. «لو كنتم تعلمون»