قُلۡ إِنِّي لَن يُجِيرَنِي مِنَ ٱللَّهِ أَحَدٌ وَلَنۡ أَجِدَ مِن دُونِهِۦ مُلۡتَحَدًا
22
قُلۡ إِنِّي لَن يُجِيرَنِي مِنَ ٱللَّهِ أَحَدٌ وَلَنۡ أَجِدَ مِن دُونِهِۦ مُلۡتَحَدًا
22
إِلَّا بَلَـٰغًا مِّنَ ٱللَّهِ وَرِسَـٰلَـٰتِهِۦۚ وَمَن يَعۡصِ ٱللَّهَ وَرَسُولَهُۥ فَإِنَّ لَهُۥ نَارَ جَهَنَّمَ خَـٰلِدِينَ فِيهَآ أَبَدًا
23
یكى از راههاى دعوت به اخلاص آن است كه انسان فكر كند چه كسى مىتواند بلاها را از او دفع كند: «لن یجیرنى من اللّه احد»
پیامبران الهى مردم را به سوى خدا دعوت مىكردند و براى خود امتیاز خاصى قائل نبودند.
«قل انما انا بشر مثلكم»60 همانا من بشرى همانند شما هستم.
«ما ادرى ما یفعل بى»61 نمىدانم بر سر من چه خواهد آمد.
«لا اقول لكم عندى خزائن اللّه»62 گنج الهى نزد من نیست.
«لن یجیرنى من اللّه احد» در برابر خدا، كسى نمىتواند مرا حفظ كند.
نه تنها مالك سود و زیان شما نیستم بلكه به هنگام خطر، مالك دفع بلا از خودم هم نیستم. «لن یجیرنى من اللّه احد»
پیامبر نیز اگر خلاف كند از قهر الهى مصون نمىماند. «لن یجیرنى من اللّه احد»
تنها راه نجات از قهر الهى، انجام وظیفه و رسالت است. «الّا بلاغاً... و رسالاته»
پیامبر معصوم است، زیرا مخالفت با او در ردیف مخالفت با خدا قرار گرفته است. «و من یعص اللّه و رسوله»