عَمَّ يَتَسَآءَلُونَ
1
عَمَّ يَتَسَآءَلُونَ
1
عَنِ ٱلنَّبَإِ ٱلۡعَظِيمِ
2
ٱلَّذِي هُمۡ فِيهِ مُخۡتَلِفُونَ
3
كَلَّا سَيَعۡلَمُونَ
4
ثُمَّ كَلَّا سَيَعۡلَمُونَ
5
در روایات، حضرت علىعلیه السلام به عنوان یكى از مصادیقِ «نبأ عظیم» معرّفى شده است.1
درباره معاد، كفار چند گروهند: «الذى هم فیه مختلفون» بعضى آنرا محال و برخى بعید دانسته و برخى تردید مىورزند و برخى دیگر لجاجت مىكنند.
سؤال:، گاهى براى فهمیدن مطلب است كه مورد تأیید و تأكید قرآن است، چنانكه مىفرماید: «فسئلوا اهل الذكر»2 امّا گاهى سؤال، براى ایجاد تشكیك و تردید در ذهن دیگران است، آنهم در امور قطعى و حتمى مانند وقوع قیامت كه قرآن در این آیات، آن را مورد مذمّت قرار مىدهد.
تشكیك در قیامت، كار كافران است. «یتساءلون عن النبأ العظیم»
اگر سوال طبیعى بود باید جواب داد: «یسئلونك ... قل» ولى اگر شیطنت بود. برخورد لازم است. «كلا سیعلمون»
در برابر طعنه و كنایه به مقدّسات و باورهاى قطعى، با قاطعیّت باید سخن گفت. «كلاّ»
در برابر تردید، باید حرف حق را تكرار كرد. «كلاّ سیعلمون...كلاّ سیعلمون»
قیامت دورنیست. «سیعلمون» (حرف سین رمز نزدیك بودن است)
قیامت، روز كشف حقائق است. «سیعلمون»