«رزق كریم»، به معناى رزق و روزى دائمى، بى‌منّت، وسیع و خالص است. ایمان آنگاه كامل است كه همراه با خوف الهى، توكّل، نماز وانفاق باشد. آرى، ایمان با شعار نیست، با عمل است. بدنبال آیات قبل: «اولئك هم المؤمنون حقّاً»

رمز دریافت درجات الهى، نماز و انفاق است. «یقیمون... ینفقون، لهم درجات» (یك عمر، براى گرفتن درجه دنیوى مى‌كوشیم، ولى از درجات الهى غافلیم!)

درجاتى كه خداوند عطا مى‌كند، براى بشر دنیوى ناشناخته و بسیار مهم است. (كلمه «درجات»، نكره آمده است)

چون ایمان مردم قابل كم و زیاد شدن است، درجات الهى هم افزایش یا كاهش مى‌یابد. «زادتهم ایماناً... لهم درجات»

درجات الهى، مخصوص بهشت نیست، در همین دنیا و در برزخ هم وجود دارد. («عند ربّهم» مطلق آمده است)

حتّى مؤمنان حقیقى نیز در معرض لغزش بوده و نیازمند مغفرت الهى مى‌باشند. «المؤمنون حقّاً لهم ... مغفرة»

تنها ایمان حقیقى، زمینه‌ى رسیدن انسان به جایگاه ویژه و دریافت مغفرت و نعمت‌هاى ویژه‌ى خداوند است. «المؤمنون... عند ربّهم و مغفرة و رزق كریم»