آیه 22 این سوره، «شرّالدّوابّ» را كسانى دانست كه نمى‌اندیشند، این آیه آنان را كسانى مى‌داند كه ایمان نمى‌آورند وكفر مى‌ورزند. پس ریشه‌ى كفر، عدم تعقّل صحیح است. قرآن، ارزش انسان را در گرو عقل و ایمان مى‌داند كه اگر تعقّل نكند، یا كفر ورزد، از مدار انسانیّت خارج است. انسان واقعى، كسى است كه عاقل و مؤمن باشد.

آرى، كافرى كه حقّ را فهمید امّا ایمان نمى‌آورد، ممكن است نزد مردم عنوانى داشته باشد، ولى نزد خداوند بدترین جنبنده است.

آنان كه نداى انبیا را بشنوند ولى بى‌تفاوت باشند، بدترین جنبندگانند. «انّ شرّ الدّوابّ... الّذین كفروا»

كفر، انسان را به مراتب پست حیوانیّت سقوط مى‌دهد. «شرّ الدّوابّ... الّذین كفروا»

گاهى كفر، براى انسان ملكه مى‌شود و آینده‌ى او را هم تیره مى‌كند. «الّذین كفروا فهم لایؤمنون»