وَٱلَّذِينَ ءَامَنُواْ وَهَاجَرُواْ وَجَـٰهَدُواْ فِي سَبِيلِ ٱللَّهِ وَٱلَّذِينَ ءَاوَواْ وَّنَصَرُوٓاْ أُوْلَـٰٓئِكَ هُمُ ٱلۡمُؤۡمِنُونَ حَقًّاۚ لَّهُم مَّغۡفِرَةٌ وَرِزۡقٌ كَرِيمٌ
74
وَٱلَّذِينَ ءَامَنُواْ وَهَاجَرُواْ وَجَـٰهَدُواْ فِي سَبِيلِ ٱللَّهِ وَٱلَّذِينَ ءَاوَواْ وَّنَصَرُوٓاْ أُوْلَـٰٓئِكَ هُمُ ٱلۡمُؤۡمِنُونَ حَقًّاۚ لَّهُم مَّغۡفِرَةٌ وَرِزۡقٌ كَرِيمٌ
74
ارزش كارها، آنگاه است كه آنها رنگ خدایى و انگیزهى الهى داشته باشد. «فى سبیل اللّه»
ایمان واقعى، در هجرت، جهاد، پناهدادن و یارى كردن مسلمانان مجاهد، بروز مىكند. «و الّذین آوَوا ونصروا اولئك هم المؤمنون حقّاً»
حتّى مؤمنان حقیقى، از خطا و گناه بیمه نیستند و به مغفرت الهى نیاز دارند. «المؤمنون حقّاً لهم مغفرة»
هجرت و جهاد، عامل بخشایش و نزول رزق ویژهى الهى است. «آمنوا و هاجروا و جاهدوا... لهم مغفرة و رزق كریم»
اگر به خاطر هجرت و جهاد از رزق اندك بگذرید، به رزق كریم و شایستهى الهى مىرسید. «آمنوا و هاجروا و جاهدوا... لهم مغفرة و رزق كریم»
انسان همیشه مسئول است؛ گاهى به صورت جهاد، گاهى هجرت، گاهى پناهدادن به مهاجران و گاهى پشتیبانى از رزمندگان. (تمام آیه)