فَأَيۡنَ تَذۡهَبُونَ
26
إِنۡ هُوَ إِلَّا ذِكۡرٌ لِّلۡعَـٰلَمِينَ
27
لِمَن شَآءَ مِنكُمۡ أَن يَسۡتَقِيمَ
28
وَمَا تَشَآءُونَ إِلَّآ أَن يَشَآءَ ٱللَّهُ رَبُّ ٱلۡعَـٰلَمِينَ
29
تفسیر نور
پس به كجا مىروید؟
آن (قرآن) جز پند و تذكّرى براى جهانیان نیست.
براى هر كس از شما كه بخواهد راستى و درستى پیشه كند.
و شما نمىخواهید جز آنچه خداوند، پروردگار جهانیان بخواهد.
پیامها
انسان بىهدف و بىمكتب نداریم، حتى كفار ومشركان براى خود راه و مرامى دارند، «لكم دینكم» آنچه مهم است، انتخاب راه درست است. «این تذهبون» قرآن، بهترین وسیله پند، تذكّر و موعظه است. «ان هو الاّ ذكر»
قرآن، براى همه جهانیان است و به زمان و مكان و نژاد خاصى وابسته نیست. «للعالمین»
در شیوه تبلیغ، تذكّر آرى ولى اجبار نه. «ذكر للعالمین لمن شاء منكم ان یستقیم»
راهیابى به راه راست و پایدارى در آن، در گرو خواست خود انسان است. «لمن شاء منكم ان یستقیم»
راه قرآن، راه مستقیم است و به دور از هرگونه افراط و تفریط و اعوجاج مىباشد. «لمن شاء منكم ان یستقیم»
خواست ما در مدار خواست خداست، نه به اجبار او، كه در این صورت، خواست ما بى معنا مىشود. «و ما تشاؤن الاّ ان یشاء اللّه»
انسان، نه بى اراده است و نه خود مختار. «و ما تشاؤن الاّ ان یشاء اللّه»
مشیّت خداوند بر مبناى ربوبیّت اوست. «یشاء اللّه ربّ العالمین»
چون خداوند ربّ العالمین است و بر همه امور تسلّط دارد، پس خواست انسان نیز مشروط به خواست اوست. «و ما تشاؤن الاّ ان یشاء اللّه ربّ العالمین»
مثلاً در ماشینهاى تعلیم رانندگى، دو دستگاه گاز و ترمز وجود دارد؛ یكى زیر پاى كارآموز و دیگرى زیر پاى مربّى. در این ماشین كارآموز مىتواند از گاز و ترمز سمت خود استفاده كند، ولى به شرط آنكه مربّى هم بخواهد. یا نظیر چكهاى دو امضائى كه هر یك از دو صاحب امضا مىتواند امضا كند، اما اثر و پرداخت چك زمانى است كه دیگرى نیز آن را امضا كرده باشد.