إِذَا ٱلسَّمَآءُ ٱنشَقَّتۡ
1
وَأَذِنَتۡ لِرَبِّهَا وَحُقَّتۡ
2
وَإِذَا ٱلۡأَرۡضُ مُدَّتۡ
3
وَأَلۡقَتۡ مَا فِيهَا وَتَخَلَّتۡ
4
وَأَذِنَتۡ لِرَبِّهَا وَحُقَّتۡ
5
تفسیر نور
آنگاه كه آسمان شكافته شود.
و پروردگارش را فرمان برد كه چنین سزاوار است.
و آنگاه كه زمین هموار شود.
و آنچه در آن است بیرون اندازد و خالى گردد.
و به فرمان پروردگارش گوش سپرد كه چنین سزد.
نکتهها
«انشقاق» به معناى شكافته شدن است. حضرت على علیه السلام فرمودند: «تنشق السماء من المجرة»19 یعنى آسمان از طریق كهكشان از هم گسیخته شود.«أذِنت» از «اُذُن» به معناى حرف شنوى و «حُقَّتْ» یعنى شایسته وسزاوار و حقّش این بود.
در قیامت آنچه در دل زمین است ،از مردگان و گنجها و... به بیرون پرتاب مىشود. چنانكه در سوره زلزال مىفرماید: «اذا زلزلت الارض زلزالها و اخرجت الارض اثقالها...»
19) تفسیر درّالمنثور.
پیامها
در آستانه قیامت، آسمانهاى استوار و محكم «سبعاً شداداً»20 شكافته مىشوند. «اذا السماء انشقت» هستى گوش به فرمان و تسلیم خداوند است. «اذنت لربّها» (این جمله درباره آسمان و زمین هر دو آمده است.)
طبیعت نوعى شعور دارد كه فرمانپذیر خداوند است. «اذنت لربّها»
تسلیم خدا شدن، تنها تسلیم شدنى است كه شایسته و سزاوار است. «حُقّت»
در آستانه قیامت، زمین چنان دگرگون مىشود كه تمام ناهموارىهاى آن از میان رفته و سطحى گسترده و هموار مىشود. «اذا الارض مدّت»
20) نبأ، 12.