وَإِذَا مَآ أُنزِلَتۡ سُورَةٌ نَّظَرَ بَعۡضُهُمۡ إِلَىٰ بَعۡضٍ هَلۡ يَرَىٰكُم مِّنۡ أَحَدٍ ثُمَّ ٱنصَرَفُواْۚ صَرَفَ ٱللَّهُ قُلُوبَهُم بِأَنَّهُمۡ قَوۡمٌ لَّا يَفۡقَهُونَ
127
تفسیر نور
و هرگاه سورهاى نازل شود، بعضى از آنان (منافقان) به بعضى دیگر نگاه كنند (و پرسند:) آیا كسى شما را مىبیند؟ پس (مخفیانه از حضور پیامبر) خارج مىشوند. خداوند دلهاى آنان را (از حق) برگردانده است، زیرا آنان مردم نفهمى هستند.
نکتهها
منافقان، از تذكّرهاى آیات قرآن، هیچ تأثّرى نمىپذیرند، مثل لامپ سوختهاى كه هرچه به برق متصّل كنند، روشن نمىشود.پیامها
منافقان، از افشاى ماهیّت پلید خود دلهره و اضطراب دارند و بدنبال پنهانكارى هستند. «نظر بعضهم الى بعض هل یراكم من احد» منافقان از نزول آیات الهى اكراه دارند. «نظر بعضهم الى بعض»
منافقان از جلسات قرآن مىگریزند. «انزلت سورة... انصرفوا» دورى از قرآن، نشانهى نفاق و بیماردلى است.
قهر الهى به جهت روحیّهى هدایت گریزِ انسان است. «انصرفوا، صرف اللَّه...»
دلیل اعراض از قرآن، نداشتن درك و فهم صحیح است. «قوم لایفقهون»