سوره توبه - آیه 19 جزء 10 - صفحه 189

    ۞ أَجَعَلۡتُمۡ سِقَايَةَ ٱلۡحَآجِّ وَعِمَارَةَ ٱلۡمَسۡجِدِ ٱلۡحَرَامِ كَمَنۡ ءَامَنَ بِٱللَّهِ وَٱلۡيَوۡمِ ٱلۡـَٔاخِرِ وَجَـٰهَدَ فِي سَبِيلِ ٱللَّهِ‌ۚ لَا يَسۡتَوُۥنَ عِندَ ٱللَّهِ‌ وَٱللَّهُ لَا يَهۡدِي ٱلۡقَوۡمَ ٱلظَّـٰلِمِينَ

    19

تفسیر نور
آیا آبرسانى به حاجیان و تعمیر مسجدالحرام را همانند (عملِ) كسى قرار داده‌اید كه به خدا و روز قیامت ایمان آورده و در راه خدا جهاد كرده است؟ این دو نزد خداوند یكسان نیست و خداوند گروه ستمگر را هدایت نمى‌كند.

نکته‌ها
عباس، عموى پیامبر و شیبة به یكدیگر افتخار مى‌كردند؛ عباس به آبرسانىِ خود به زائران خانه‌ى خدا مى‌بالید و شیبة به كلیددارى كعبه.

على‌علیه السلام فرمود: ولى من با سنّ كم خود، به این افتخار مى‌كنم كه شما با جهاد و شمشیر من ایمان آوردید. عباس ناراحت شده نزد پیامبرصلى الله علیه وآله از على‌علیه السلام شكایت كرد. این آیه نازل شد. 25

على‌علیه السلام بارها براى اولویّت خویش به این آیه استشهاد كرد، چرا كه ایمان و جهاد، برتر از خدماتِ دورانِ شرك است كه فاقد ارزش معنوى است.


25) تفسیر نمونه ؛ كافى، ج 8، ص 204.
پیام‌ها
عمل‌زده نشویم، عمل بدون ایمان، سرابى پوچ و جسدى بى‌جان است. «اجعلتم سقایة الحاج... كمن آمن...»

رزمندگان مخلص برتر از دیگرانند، هر چند دیگران منشأ خدماتى از طریق مشاغل دیگر باشند. «اجعلتم سقایة الحاج ... كمن... جاهد فى اللّه»

برابر دانستن رزمندگانِ با ایمان با دیگران، مورد توبیخ و یكى از ظلم‌هاى اجتماعى است. «اجعلتم... كمن... جاهد... القوم الظالمین»