يَـٰٓأَيُّهَا ٱلَّذِينَ ءَامَنُواْ لَا تَتَّخِذُوٓاْ ءَابَآءَكُمۡ وَإِخۡوَٰنَكُمۡ أَوۡلِيَآءَ إِنِ ٱسۡتَحَبُّواْ ٱلۡكُفۡرَ عَلَى ٱلۡإِيمَـٰنِۚ وَمَن يَتَوَلَّهُم مِّنكُمۡ فَأُوْلَـٰٓئِكَ هُمُ ٱلظَّـٰلِمُونَ
23
يَـٰٓأَيُّهَا ٱلَّذِينَ ءَامَنُواْ لَا تَتَّخِذُوٓاْ ءَابَآءَكُمۡ وَإِخۡوَٰنَكُمۡ أَوۡلِيَآءَ إِنِ ٱسۡتَحَبُّواْ ٱلۡكُفۡرَ عَلَى ٱلۡإِيمَـٰنِۚ وَمَن يَتَوَلَّهُم مِّنكُمۡ فَأُوْلَـٰٓئِكَ هُمُ ٱلظَّـٰلِمُونَ
23
بعضى از مسلمانان هنگام هجرت به مدینه، مورد خشم والدین كافر خود بودند، ولى حفظ دین خود را بر رضایت آنان ترجیح دادند.
البتّه ولایت پدر و مادر كافر را نباید پذیرفت، ولى این غیر از نیكى به آنهاست.
عواطف نباید بر ارزشهاى مكتبى غالب شود. «لاتتّخذوا ابائكم و اخوانكم»
ولایت كافر ممنوع است، حتّى اگر نزدیكترین افراد باشد. «لاتتّخذوا ابائكم... أولیاء ان استحبّوا الكفر»
ضابطهى دین و مكتب، مقدّم بر هر رابطهاى است. «لاتتّخذوا، اناستحبّوا الكفر»
پذیرش ولایت كفّار، ظلم است. «الظالمون»