يَحۡلِفُونَ بِٱللَّهِ لَكُمۡ لِيُرۡضُوكُمۡ وَٱللَّهُ وَرَسُولُهُۥٓ أَحَقُّ أَن يُرۡضُوهُ إِن كَانُواْ مُؤۡمِنِينَ
62
يَحۡلِفُونَ بِٱللَّهِ لَكُمۡ لِيُرۡضُوكُمۡ وَٱللَّهُ وَرَسُولُهُۥٓ أَحَقُّ أَن يُرۡضُوهُ إِن كَانُواْ مُؤۡمِنِينَ
62
فریب هر سوگندى را مخورید، چون گاهى مقدّسات، دستاویز نامقدّسین قرار مىگیرد.«یحلفون باللَّه»
براى مؤمن، رضایت خداوند اصل است، نه پسند مردم.«واللَّه...احقّ ان یرضوه»
رضایت رسول، همان رضایت الهى است. «اللَّه و رسوله احقّ ان یرضوه» و نفرمود: «یرضوهما» 107
هركس رضاى خلق را بر رضاى خالق ترجیح دهد، سهمى از نفاق دارد و باید توبیخ شود. «اللَّه و رسوله احقّ ان یرضوه ان كانوا مؤمنین»