أَلَمۡ يَعۡلَمُوٓاْ أَنَّهُۥ مَن يُحَادِدِ ٱللَّهَ وَرَسُولَهُۥ فَأَنَّ لَهُۥ نَارَ جَهَنَّمَ خَـٰلِدًا فِيهَاۚ ذَٰلِكَ ٱلۡخِزۡيُ ٱلۡعَظِيمُ
63
أَلَمۡ يَعۡلَمُوٓاْ أَنَّهُۥ مَن يُحَادِدِ ٱللَّهَ وَرَسُولَهُۥ فَأَنَّ لَهُۥ نَارَ جَهَنَّمَ خَـٰلِدًا فِيهَاۚ ذَٰلِكَ ٱلۡخِزۡيُ ٱلۡعَظِيمُ
63
فخر رازى، این واژه را از «حَدید» به معناى سرسختى دانسته و گفته است: «محادّة» یا به معنى تجاوز از قانون الهى است یا به معناى آنكه خود را یك طرف و خدا را در سوى دیگر پنداشتن است.
حفظ آبرو از طریق سوگند دروغ، نمونهى دشمنى و سرسختى با خداست. «یحلفون باللّه... یحادد اللّه»
ثمرهى سرسختى افراد آگاه در برابر دین خدا، دوزخ ابدى است.«ألم یعلموا... فانّ له نار جهنّم»
یاد دوزخ مىتواند مانع سرسختى و لجاجت باشد. «فانّ له نار جهنّم»