كَيۡفَ يَكُونُ لِلۡمُشۡرِكِينَ عَهۡدٌ عِندَ ٱللَّهِ وَعِندَ رَسُولِهِۦٓ إِلَّا ٱلَّذِينَ عَـٰهَدتُّمۡ عِندَ ٱلۡمَسۡجِدِ ٱلۡحَرَامِ فَمَا ٱسۡتَقَـٰمُواْ لَكُمۡ فَٱسۡتَقِيمُواْ لَهُمۡۚ إِنَّ ٱللَّهَ يُحِبُّ ٱلۡمُتَّقِينَ
7
كَيۡفَ يَكُونُ لِلۡمُشۡرِكِينَ عَهۡدٌ عِندَ ٱللَّهِ وَعِندَ رَسُولِهِۦٓ إِلَّا ٱلَّذِينَ عَـٰهَدتُّمۡ عِندَ ٱلۡمَسۡجِدِ ٱلۡحَرَامِ فَمَا ٱسۡتَقَـٰمُواْ لَكُمۡ فَٱسۡتَقِيمُواْ لَهُمۡۚ إِنَّ ٱللَّهَ يُحِبُّ ٱلۡمُتَّقِينَ
7
چون از هر طرف كعبه تا 48 میل، جزء حرم است، به قراردادهایى كه در این مناطق بسته مىشود، «عند المسجد الحرام» گفته مىشود. مثل پیمان حدیبیّه كه در 15 میلى مكّه بسته شد.
آوردن كلمهى «مسجدالحرام» در بیان محلّ قرارداد، اشاره به اهمیّت آن مكان است، و گرنه پیمانهاى دیگر نیز كه در كنار مسجدالحرام نباشد، لازم الوفاست.
هنگام انتقاد، كلّى نگوییم و به افراد سالمِ گروهها هم توجّه كنیم. «الاّ الذین عاهدتم»
با دشمنان خود، در وفادارى به پیمانها یا نقض آن، مقابله به مثل كنید. «فما استقاموا لكم...»
تقوا ووفاى به عهد، ملازم یكدیگرند. «فاستقیموا لهم انّ اللَّه یحبّ المتّقین»