كَيۡفَ وَإِن يَظۡهَرُواْ عَلَيۡكُمۡ لَا يَرۡقُبُواْ فِيكُمۡ إِلࣰّا وَلَا ذِمَّةࣰۚ يُرۡضُونَكُم بِأَفۡوَٰهِهِمۡ وَتَأۡبَىٰ قُلُوبُهُمۡ وَأَكۡثَرُهُمۡ فَٰسِقُونَ
8كَيۡفَ وَإِن يَظۡهَرُواْ عَلَيۡكُمۡ لَا يَرۡقُبُواْ فِيكُمۡ إِلࣰّا وَلَا ذِمَّةࣰۚ يُرۡضُونَكُم بِأَفۡوَٰهِهِمۡ وَتَأۡبَىٰ قُلُوبُهُمۡ وَأَكۡثَرُهُمۡ فَٰسِقُونَ
8این آیات نیز دلیل فرمان سختگیرى نسبت به پیمان شكنان مشرك است.
به صرف اینكه اگر دشمن بر ما غالب شود چنین و چنان خواهد كرد، نمىتوان به او حمله كرد، بلكه باید قرائنى بر توطئه و تجاوز او باشد وگرنه قصاص قبل از جنایت مىشود.
سكوت و سادهاندیشى دربارهى دشمنى كه اگر چیره شود مراعات هیچ مسألهاى را نمىكند، گناه است. «لا یرقبوا فیكم الاّ و لا ذمّة»
مشركان، نه مراعات مسائل عاطفى و همسایگى را مىكنند، نه به پیمانها و تعهّدات احترام مىگذارند. «الاّ ولا ذمّةً»
ظاهرسازى و بازىهاى سیاسى و تبلیغاتى دشمنان، ما را فریب ندهد. «یرضونكم بافواههم وتأبى قلوبهم»
پیمان شكنى، نفاق، تظاهر و سیاستبازى، فسق است. «تأبى قلوبهم واكثرهم فاسقون»
اكثریّت مشركان فاسقند، ولى افراد سالم هم میانشان پیدا مىشود. «اكثرهم فاسقون» (در نسبتدادنها، انصاف داشته باشیم)