وَمِنَ ٱلۡأَعۡرَابِ مَن يُؤۡمِنُ بِٱللَّهِ وَٱلۡيَوۡمِ ٱلۡـَٔاخِرِ وَيَتَّخِذُ مَا يُنفِقُ قُرُبَـٰتٍ عِندَ ٱللَّهِ وَصَلَوَٰتِ ٱلرَّسُولِۚ أَلَآ إِنَّهَا قُرۡبَةٌ لَّهُمۡۚ سَيُدۡخِلُهُمُ ٱللَّهُ فِي رَحۡمَتِهِۦٓۚ إِنَّ ٱللَّهَ غَفُورٌ رَّحِيمٌ
99
اگر گروهى را سرزنش مىكنیم، خوبان آنها را فراموش نكنیم. بدنبالِ «الاعراب اشدّ كفراً» مىفرماید: «و من الاعراب من یؤمن باللَّه...» بادیهنشینى و محیط اجتماعى، اختیار رشد را از انسان نمىگیرد. «و من الاعراب من یؤمن باللَّه...»
ایمان، زمینهساز انفاق و آرامش است. «یؤمن، یتّخذ ما ینفق قربات»
از امكانات مادّى براى رسیدن به قرب الهى بهره بگیریم. «یتّخذ ماینفق قربات»
آنچه موجب قرب به خداست، نیّت خالص است، نه صِرف عمل. مؤمن و منافق هر دو انفاق مىكنند، ولى انفاق مؤمن ستوده است. «اَلا انّها قربة»
كار كردن براى جلب رضایت رسول خدا، با توحید مخالفتى ندارد.«انّهاقربة»
مؤمنِ انفاقگر، مشمول دعاى رسولخدا قرار مىگیرد. «صلواتِ الرسول»
مؤمن، غرق در رحمت الهى است، «فى رحمته» و منافق، غرق در حوادث تلخ است. «علیهم دائرة السَوء» (آیه قبل)
انفاق خالصانهى بادیهنشینان كه از محیطِ بىفرهنگاند، بیشتر مورد تقدیر و تمجید است. «الا، انّ، فى رحمته، غفور، رحیم»