وَمِنَ ٱلۡأَعۡرَابِ مَن يُؤۡمِنُ بِٱللَّهِ وَٱلۡيَوۡمِ ٱلۡأٓخِرِ وَيَتَّخِذُ مَا يُنفِقُ قُرُبَٰتٍ عِندَ ٱللَّهِ وَصَلَوَٰتِ ٱلرَّسُولِۚ أَلَآ إِنَّهَا قُرۡبَةࣱ لَّهُمۡۚ سَيُدۡخِلُهُمُ ٱللَّهُ فِي رَحۡمَتِهِۦٓۚ إِنَّ ٱللَّهَ غَفُورࣱ رَّحِيمࣱ
99وَمِنَ ٱلۡأَعۡرَابِ مَن يُؤۡمِنُ بِٱللَّهِ وَٱلۡيَوۡمِ ٱلۡأٓخِرِ وَيَتَّخِذُ مَا يُنفِقُ قُرُبَٰتٍ عِندَ ٱللَّهِ وَصَلَوَٰتِ ٱلرَّسُولِۚ أَلَآ إِنَّهَا قُرۡبَةࣱ لَّهُمۡۚ سَيُدۡخِلُهُمُ ٱللَّهُ فِي رَحۡمَتِهِۦٓۚ إِنَّ ٱللَّهَ غَفُورࣱ رَّحِيمࣱ
99 بادیهنشینى و محیط اجتماعى، اختیار رشد را از انسان نمىگیرد. «و من الاعراب من یؤمن باللَّه...»
ایمان، زمینهساز انفاق و آرامش است. «یؤمن، یتّخذ ما ینفق قربات»
از امكانات مادّى براى رسیدن به قرب الهى بهره بگیریم. «یتّخذ ماینفق قربات»
آنچه موجب قرب به خداست، نیّت خالص است، نه صِرف عمل. مؤمن و منافق هر دو انفاق مىكنند، ولى انفاق مؤمن ستوده است. «اَلا انّها قربة»
كار كردن براى جلب رضایت رسول خدا، با توحید مخالفتى ندارد.«انّهاقربة»
مؤمنِ انفاقگر، مشمول دعاى رسولخدا قرار مىگیرد. «صلواتِ الرسول»
مؤمن، غرق در رحمت الهى است، «فى رحمته» و منافق، غرق در حوادث تلخ است. «علیهم دائرة السَوء» (آیه قبل)
انفاق خالصانهى بادیهنشینان كه از محیطِ بىفرهنگاند، بیشتر مورد تقدیر و تمجید است. «الا، انّ، فى رحمته، غفور، رحیم»