قُلۡ ءَامِنُواْ بِهِۦٓ أَوۡ لَا تُؤۡمِنُوٓاْۚ إِنَّ ٱلَّذِينَ أُوتُواْ ٱلۡعِلۡمَ مِن قَبۡلِهِۦٓ إِذَا يُتۡلَىٰ عَلَيۡهِمۡ يَخِرُّونَۤ لِلۡأَذۡقَانِۤ سُجَّدࣰاۤ
107اسراءقُلۡ ءَامِنُواْ بِهِۦٓ أَوۡ لَا تُؤۡمِنُوٓاْۚ إِنَّ ٱلَّذِينَ أُوتُواْ ٱلۡعِلۡمَ مِن قَبۡلِهِۦٓ إِذَا يُتۡلَىٰ عَلَيۡهِمۡ يَخِرُّونَۤ لِلۡأَذۡقَانِۤ سُجَّدࣰاۤ
107اسراءبگو: «[چه] به آن ايمان بياوريد يا نياوريد، بىگمان كسانى كه پيش از [نزول] آن دانش يافتهاند، چون [قرآن] بر آنان تلاوت شود سجدهكنان به روى درمىافتند.»
خداوند می‌فرماید: شماها ایمان بیاورید به بخش‌بخش خوانی قرآن یا نیاورید.
وقتی خداوند انتظار دارد با بخش‌بخش خواندنِ قرآن با مکث، مردم ایمان بیاورند یعنی این نوع خواندن قرآن، روشِ اقامه‌ی دلیل برای اثبات حق است.
در ادامه‌ی آیه آمده است: کسانی که عالم باشند با تلاوت قرآن به سجده می‌افتند، یعنی آنها استدلال‌های قرآن را درک می‌کنند و در برابر آن استدلال‌ها تسلیم می‌شوند.
خداوند در آیه‌ی قبل فرمود: قرائت با مکث و تامل و به صورت بخش‌بخش بر مردم، بعد در اینجا می‌فرماید که قرآن بر آنها تلاوت می‌شود.
به جای استفاده از کلمه‌ی «قرائت» از کلمه‌ی جایگزین یعنی «تلاوت» استفاده شد.
از اینجا متوجه می‌شویم که «تلاوتِ قرآن» به نوعی خاص از قرائت قرآن می‌گویند.