وَٱتَّقُواْ ٱلَّذِي خَلَقَكُمۡ وَٱلۡجِبِلَّةَ ٱلۡأَوَّلِينَ
184و از آنکه شما و امت های پیشین را آفرید پروا کنید.
وَٱتَّقُواْ ٱلَّذِي خَلَقَكُمۡ وَٱلۡجِبِلَّةَ ٱلۡأَوَّلِينَ
184و از آنکه شما و امت های پیشین را آفرید پروا کنید.
قَالُوٓاْ إِنَّمَآ أَنتَ مِنَ ٱلۡمُسَحَّرِينَ
185گفتند: جز این نیست که تو از جادوشدگانی،
وَمَآ أَنتَ إِلَّا بَشَرࣱ مِّثۡلُنَا وَإِن نَّظُنُّكَ لَمِنَ ٱلۡكَٰذِبِينَ
186و تو جز بشری مانند ما نیستی، و بی تردید ما تو را از دروغگویان می پنداریم،
فَأَسۡقِطۡ عَلَيۡنَا كِسَفࣰا مِّنَ ٱلسَّمَآءِ إِن كُنتَ مِنَ ٱلصَّٰدِقِينَ
187پس اگر راست می گویی پاره هایی از آسمان را بر ما فرو ریز.
قَالَ رَبِّيٓ أَعۡلَمُ بِمَا تَعۡمَلُونَ
188[شعیب] گفت: پروردگارم به آنچه انجام می دهید، داناتر است.
فَكَذَّبُوهُ فَأَخَذَهُمۡ عَذَابُ يَوۡمِ ٱلظُّلَّةِۚ إِنَّهُۥ كَانَ عَذَابَ يَوۡمٍ عَظِيمٍ
189پس او را تکذیب کردند؛ در نتیجه عذاب روز سایبان [یعنی روزی که ابری تیره و صاعقه زا سایه می اندازد] آنان را فرا گرفت، همانا آن عذاب روزی بزرگ بود،
إِنَّ فِي ذَٰلِكَ لَأٓيَةࣰۖ وَمَا كَانَ أَكۡثَرُهُم مُّؤۡمِنِينَ
190بی تردید در این سرگذشت، عبرتی بزرگ وجود دارد؛ و قوم شعیب بیشترشان مؤمن نبودند،
وَإِنَّ رَبَّكَ لَهُوَ ٱلۡعَزِيزُ ٱلرَّحِيمُ
191و یقیناً پروردگارت همان توانای شکست ناپذیر و مهربان است.
وَإِنَّهُۥ لَتَنزِيلُ رَبِّ ٱلۡعَٰلَمِينَ
192و بی تردید این قرآن، نازل شده پروردگار جهانیان است،
نَزَلَ بِهِ ٱلرُّوحُ ٱلۡأَمِينُ
193که روح الامین آن را نازل کرده است،
عَلَىٰ قَلۡبِكَ لِتَكُونَ مِنَ ٱلۡمُنذِرِينَ
194بر قلب تو، تا از بیم دهندگان باشی،
بِلِسَانٍ عَرَبِيࣲّ مُّبِينࣲ
195به زبان عربی روشن و گویا
وَإِنَّهُۥ لَفِي زُبُرِ ٱلۡأَوَّلِينَ
196و بی تردید [خبر] این [قرآن] در کتاب های پیشینیان است.
أَوَلَمۡ يَكُن لَّهُمۡ ءَايَةً أَن يَعۡلَمَهُۥ عُلَمَٰٓؤُاْ بَنِيٓ إِسۡرَٰٓءِيلَ
197آیا آگاهی دانشمندان بنی اسرائیل به خبر قرآن [در کتاب های پیشینیان] برای مشرکان نشانه ای [بر حقّانیّت قرآن و صدق نبوّت تو] نیست؟!
وَلَوۡ نَزَّلۡنَٰهُ عَلَىٰ بَعۡضِ ٱلۡأَعۡجَمِينَ
198و اگر آن را بر برخی از غیر عرب ها نازل کرده بودیم،
فَقَرَأَهُۥ عَلَيۡهِم مَّا كَانُواْ بِهِۦ مُؤۡمِنِينَ
199و او آن را بر عرب ها می خواند، باز هم به آن ایمان نمی آوردند!
كَذَٰلِكَ سَلَكۡنَٰهُ فِي قُلُوبِ ٱلۡمُجۡرِمِينَ
200این گونه [که آن را به زبان عربی روشن و گویا نازل کردیم] در دل های مجرمان درآوردیم [که آن را بفهمند و به آن ایمان آورند،]
لَا يُؤۡمِنُونَ بِهِۦ حَتَّىٰ يَرَوُاْ ٱلۡعَذَابَ ٱلۡأَلِيمَ
201[ولی این بیمار دلان لجوج] به آن ایمان نمی آورند تا آن عذاب دردناک را ببینند،
فَيَأۡتِيَهُم بَغۡتَةࣰ وَهُمۡ لَا يَشۡعُرُونَ
202که ناگهان در حالی که بی خبرند به سراغشان آید،
فَيَقُولُواْ هَلۡ نَحۡنُ مُنظَرُونَ
203پس [در آن موقعیت بسیار سخت] گویند: آیا ما مهلت می یابیم؟
أَفَبِعَذَابِنَا يَسۡتَعۡجِلُونَ
204آیا به آمدن عذاب ما شتاب می کنند؟
أَفَرَءَيۡتَ إِن مَّتَّعۡنَٰهُمۡ سِنِينَ
205پس خبر ده اگر ما آنان را سالیانی بهره مندی و برخورداری دهیم،
ثُمَّ جَآءَهُم مَّا كَانُواْ يُوعَدُونَ
206سپس آن عذابی که به آن تهدید می شدند، به سراغشان آید.