وَأَنَّهُۥ خَلَقَ ٱلزَّوۡجَيۡنِ ٱلذَّكَرَ وَٱلۡأُنثَىٰ
45و اوست که دو زوج نر و ماده آفرید،
وَأَنَّهُۥ خَلَقَ ٱلزَّوۡجَيۡنِ ٱلذَّكَرَ وَٱلۡأُنثَىٰ
45و اوست که دو زوج نر و ماده آفرید،
مِن نُّطۡفَةٍ إِذَا تُمۡنَىٰ
46از نطفه هنگامی که در رحم ریخته شود.
وَأَنَّ عَلَيۡهِ ٱلنَّشۡأَةَ ٱلۡأُخۡرَىٰ
47و پدید آوردن جهان دیگر بر عهده اوست،
وَأَنَّهُۥ هُوَ أَغۡنَىٰ وَأَقۡنَىٰ
48و اوست که شما را توانگر کرد و سرمایه قابل ذخیره بخشید،
وَأَنَّهُۥ هُوَ رَبُّ ٱلشِّعۡرَىٰ
49و او پروردگار [ستاره] شِعری است،
وَأَنَّهُۥٓ أَهۡلَكَ عَادًا ٱلۡأُولَىٰ
50و اوست که قوم عاد نخستین را هلاک کرد،
وَثَمُودَاْ فَمَآ أَبۡقَىٰ
51و [نیز] قوم ثمود را به طوری که [کسی از آنان را] باقی نگذاشت
وَقَوۡمَ نُوحࣲ مِّن قَبۡلُۖ إِنَّهُمۡ كَانُواْ هُمۡ أَظۡلَمَ وَأَطۡغَىٰ
52و قوم نوح را پیش تر [هلاک کرد]؛ زیرا آنان ستمکارتر و سرکش تر بودند
وَٱلۡمُؤۡتَفِكَةَ أَهۡوَىٰ
53و شهرها [ی قوم لوط] را زیر و رو کرد و به زمین کوبید.
فَغَشَّىٰهَا مَا غَشَّىٰ
54پس [عذاب خدا] آنان را احاطه کرد آن مقدار که احاطه کرد.
فَبِأَيِّ ءَالَآءِ رَبِّكَ تَتَمَارَىٰ
55پس [ای انسان!] در کدام یک از نعمت های پروردگارت تردید می کنی [که آیا از سوی خدا هست یا نیست؟!]
هَٰذَا نَذِيرࣱ مِّنَ ٱلنُّذُرِ ٱلۡأُولَىٰٓ
56این پیامبر [نیز] بیم دهنده ای از [زمره] بیم دهندگان پیشین است.
أَزِفَتِ ٱلۡأٓزِفَةُ
57قیامت نزدیک شد.
لَيۡسَ لَهَا مِن دُونِ ٱللَّهِ كَاشِفَةٌ
58کسی جز خدا برطرف کننده [سختی ها و هول و هراسش] نیست.
أَفَمِنۡ هَٰذَا ٱلۡحَدِيثِ تَعۡجَبُونَ
59آیا از این سخن تعجب می کنید؟
وَتَضۡحَكُونَ وَلَا تَبۡكُونَ
60و [با چنین وضعی که دارید هنوز] می خندید و نمی گریید؟!
وَأَنتُمۡ سَٰمِدُونَ
61و همواره سرکشی می کنید و غافلانه به خوشی و خوشگذرانی مشغول هستید؟!
فَٱسۡجُدُواْۤ لِلَّهِۤ وَٱعۡبُدُواْ۩
62پس [با این وصف که قیامتی سنگین در پی دارید، بیایید] خدا را سجده کنید و بپرستید.
بِسۡمِ ٱللَّهِ ٱلرَّحۡمَٰنِ ٱلرَّحِيمِ
به نام خدا که رحمتش بیاندازه است و مهربانیاش همیشگی
ٱقۡتَرَبَتِ ٱلسَّاعَةُ وَٱنشَقَّ ٱلۡقَمَرُ
1قیامت بسیار نزدیک شد، و ماه از هم شکافت.
وَإِن يَرَوۡاْ ءَايَةࣰ يُعۡرِضُواْ وَيَقُولُواْ سِحۡرࣱ مُّسۡتَمِرࣱّ
2و اگر معجزه ای را ببینند، روی بگردانند و گویند: [این] جادویی همیشگی است!
وَكَذَّبُواْ وَٱتَّبَعُوٓاْ أَهۡوَآءَهُمۡۚ وَكُلُّ أَمۡرࣲ مُّسۡتَقِرࣱّ
3و [قرآن، رسالت پیامبر و معجزه را] انکار کردند و هواهای نفسانی خود را پیروی نمودند، در حالی که هر کاری [چه خیر و چه شر، چه حق و چه باطل در قرارگاه ویژه خود] قرار می گیرد [و اینان به زودی خواهند دانست که قرآن و پیامبر بر حق است یا معبودانشان؟]
وَلَقَدۡ جَآءَهُم مِّنَ ٱلۡأَنۢبَآءِ مَا فِيهِ مُزۡدَجَرٌ
4بی تردید آنچه از خبرها [ی گذشتگان] که [در آن] مایه بازداشتن [از کفر و شرک و گناهان] است برای آنان آمده است.
حِكۡمَةُۢ بَٰلِغَةࣱۖ فَمَا تُغۡنِ ٱلنُّذُرُ
5[این خبرها] پندی رساست، ولی هشدارها [به این ستمکاران لجوج] سودی نمی بخشد.
فَتَوَلَّ عَنۡهُمۡۘ يَوۡمَ يَدۡعُ ٱلدَّاعِ إِلَىٰ شَيۡءࣲ نُّكُرٍ
6بنابراین از آنان روی بگردان [و] روزی را [یاد کن] که آن دعوت کننده [یعنی اسرافیل] آنان را به امری بس دشوار و هولناک دعوت می کند.