العسکری (علیه السلام)- مَثَلُ الَّذِینَ کَفَرُوا فِی عِبَادَتِهِمْ لِلْأَصْنَامِ وَ اتِّخَاذِهِمُ الْأَنْدَادَ مِنْ دُونِ مُحَمَّدٍ (صلی الله علیه و آله) وَ عَلِیٍّ (علیه السلام).

امام عسکری (علیه السلام) مَثَلُ الَّذینَ کَفَرُوا [در مورد کسانی است که] بت‌ها را پرستش و عبادت کردند و همتایی غیر از محمّد (و علی (علیه السلام) گرفتند.

تفسیر اهل بیت علیهم السلام ج۱، ص۷۹۴ بحارالأنوار، ج۲۷، ص۵۹/ الإمام العسکری، ص۵۸۳

العسکری (علیه السلام)- یَنْعِقُ بِما لا یَسْمَعُ یُصَوِّتُ بِمَا لَا یَسْمَعُ إِلَّا دُعاءً وَ نِداءً لَا یَفْهَمُ مَا یُرَادُ مِنْهُ فَیُغِیثَ الْمُسْتَغِیثَ وَ یُعِینَ مَنِ اسْتَعَانَهُ.

امام عسکری (علیه السلام) همانند کسی است که حیوانات را [برای نجات از خطر،] صدا می‌زند؛ ولی آن‌ها چیزی جز سروصدا نمی‌شنوند تا [اگر آن صدا او را به کمک می‌طلبد] به داد کسی رسیده یا به او کمک کند.

تفسیر اهل بیت علیهم السلام ج۱، ص۷۹۴ بحارالأنوار، ج۲۷، ص۵۹/ الإمام العسکری، ص۵۸۳

الباقر (علیه السلام)- مَثَلُ الَّذِینَ کَفَرُوا فِی دُعَائِکَ إِیَّاهُمْ أَیْ مَثَلُ الدَّاعِی لَهُمْ إِلَی الْإِیمَانِ کَمَثَلِ النَّاعِقِ فِی دُعَائِهِ الْمَنْعُوقِ بِهِ مِنَ الْبَهَائِمِ الَّتِی لَا تَفْهَمُ وَ إِنَّمَا تَسْمَعُ الصَّوْتَ فَکَمَا أَنَّ الْأَنْعَامَ لَا یَحْصُلُ لَهُمْ مِنْ دُعَاءِ الدَّاعِی إِلَّا السَّمَاعُ دُونَ تَفَهُّمِ الْمَعْنَی فَکَذَلِکَ الْکُفَّارُ لَا یَحْصُلُ لَهُمْ مِنْ دُعَائِکَ إِیَّاهُمْ إِلَی الْإِیمَانِ الَّا السَّمَاعُ دُونَ تَفَهُّمِ الْمَعْنَی لِأَنَّهُمْ یُعْرِضُونَ عَنْ قَبُولِ قَوْلِکَ وَ یَنْصَرِفُونَ عَنْ تَأَمُّلِهِ فَیَکُونُونَ بِمَنْزِلَهًِْ مَنْ لَمْ یَعْقِلْهُ وَ لَمْ یَفْهَمْهُ.

امام باقر (علیه السلام) مَثَل کافرانی که تو آن‌ها را برای ایمان‌آوردن می‌خوانی، همچون مَثَل فریادزننده‌ای است که چهارپایان را که نمی‌فهمند می‌خواند. کفّار [نیز] صدا را می‌شنوند؛ همان‌طور که چهارپایان از فریاد فریادزننده تنها صداهایی را بدون درک مفهوم می‌شنوند. کفّار از اینکه تو آن‌ها را به‌سوی ایمان دعوت می‌کنی، تنها صداهایی را می‌شنوند؛ بدون آنکه معنایش را درک کنند. زیرا آن‌ها از پذیرفتن سخن تو اعراض کرده و از تأمّل در آن روی برمی‌گردانند. پس ایشان به منزله‌ی کسی هستند که درباره‌ی آن [حقیقت] تفکّر نکرده و آن را درک نمی‌کند.

تفسیر اهل بیت علیهم السلام ج۱، ص۷۹۴ البرهان

الصّادق (علیه السلام)- فَاتَّقُوا اللَّهَ وَ کُفُّوا أَلْسِنَتَکُمْ إِلَّا مِنْ خَیْرٍ وَ إِیَّاکُمْ أَنْ تُذْلِقُوا أَلْسِنَتَکُمْ بِقَوْلِ الزُّورِ وَ الْبُهْتَانِ وَ الْإِثْمِ وَ الْعُدْوَانِ فَإِنَّکُمْ إِنْ کَفَفْتُمْ أَلْسِنَتَکُمْ عَمَّا یَکْرَهُهُ اللَّهُ مِمَّا نَهَاکُمْ عَنْهُ کَانَ خَیْراً لَکُمْ عِنْدَ رَبِّکُمْ مِنْ أَنْ تُذْلِقُوا أَلْسِنَتَکُمْ بِهِ فَإِنَّ ذَلْقَ اللِّسَانِ فِیمَا یَکْرَهُهُ اللَّهُ وَ فِیمَا یَنْهَی عَنْهُ مَرْدَاهًٌْ لِلْعَبْدِ عِنْدَ اللَّهِ وَ مَقْتٌ مِنَ اللَّهِ وَ صَمَمٌ وَ بُکْمٌ وَ عَمًی یُورِثُهُ اللَّهُ إِیَّاهُ یَوْمَ الْقِیَامَهًِْ فَتَصِیرُوا کَمَا قَالَ اللَّهُ صُمٌّ بُکْمٌ عُمْیٌ.

امام صادق (علیه السلام) تقوای الهی را رعایت کنید! زبان خود را جز در کار نیک نگهدارید! مبادا به حرف زور و تهمت و گناه و ستم، لب بگشائید! اگر شما زبان را از منهیّات الهی، نگهدارید، [این کار] در نزد پروردگار از اینکه در اینگونه موارد سخن برانید، برای خودتان بهتر است. زیرا زبان‌گشودن به چیزهایی که خدا نهی کرده و ناپسند می‌دارد، موجب هلاک بنده و برانگیخته‌شدن خشم خداست و [خداوند] او را در قیامت کر، لال و کور می‌نماید و او وارث این صفات می‌شود، به این صورت که خداوند در این آیه فرموده درمی‌آید: صُمٌّ بُکْمٌ عُمْیٌ.

تفسیر اهل بیت علیهم السلام ج۱، ص۷۹۶ بحارالأنوار، ج۷۵، ص۲۱۰

الصّادق (علیه السلام)- فَهُمْ لا یَعْقِلُونَ یَعْنِی لَا یَنْطِقُونَ وَ لا یُؤْذَنُ لَهُمْ فَیَعْتَذِرُونَ.

امام صادق (علیه السلام) فَهُمْ لا یَعْقِلُونَ یعنی [آن کفّار در آخرت] حرف نمی‌زنند و به آن‌ها اجازه‌ی عذرخواهی داده نمی‌شود.

تفسیر اهل بیت علیهم السلام ج۱، ص۷۹۶ بحارالأنوار، ج۷۵، ص۲۱۰