علیّ‌بن‌ابراهیم (رحمة الله علیه)- ثُمَّ قَالَ فَلَوْلَا إِذْ جَاءَهُمْ بَأْسُنَا تَضَرَّعُوا وَ لکِنْ قَسَتْ قُلُوبُهُمْ وَ زَیَّنَ لَهُمُ الشَّیْطانُ مَا کانُوا یَعْمَلُونَ فَلَمَّا لَمْ یَتَضَرَّعُوا فَتَحَ اللَّهُ عَلَیْهِمُ الدُّنْیَا وَ أَغْنَاهُمْ عُقُوبَهًًْ لِفِعْلِهِمُ الرَّدِیءِ.

علیّ‌بن‌ابراهیم (رحمة الله علیه)- فَلَوْ لا إِذْ جاءَهُمْ بَأْسُنا تَضَرَّعُوا وَ لکِنْ قَسَتْ قُلُوبُهُمْ وَ زَیَّنَ لَهُمُ الشَّیْطانُ ما کانُوا یَعْمَلُونَ، و هنگامی‌که تسلیم نشدند، خداوند به خاطر کار پستشان، برای عذاب آن‌ها [درهای] دنیا را بر آن‌ها گشود و آن‌ها را بی‌نیاز کرد.

تفسیر اهل بیت علیهم السلام ج۴، ص۳۸۴ القمی، ج۱، ص۱۹۹

الصّادق (علیه السلام)- وَ دُعَاءُ التَّضَرُّعِ أَنْ تُحَرِّکَ إِصْبَعَکَ السَّبَّابَهًَْ مِمَّا یَلِی وَجْهَکَ وَ هُوَ دُعَاءُ الْخِیفَهًِْ.

امام صادق (علیه السلام)- دعای تضرّع آن است که انگشت سبابه را در برابر صورتت بجنبانی و آن دعای ترس و هراس است.

تفسیر اهل بیت علیهم السلام ج۴، ص۳۸۴ الکافی، ج۲، ص۴۸۰/ نورالثقلین