وَإِمَّا نُرِيَنَّكَ بَعۡضَ ٱلَّذِي نَعِدُهُمۡ أَوۡ نَتَوَفَّيَنَّكَ فَإِلَيۡنَا مَرۡجِعُهُمۡ ثُمَّ ٱللَّهُ شَهِيدٌ عَلَىٰ مَا يَفۡعَلُونَ
46
وَإِمَّا نُرِيَنَّكَ بَعۡضَ ٱلَّذِي نَعِدُهُمۡ أَوۡ نَتَوَفَّيَنَّكَ فَإِلَيۡنَا مَرۡجِعُهُمۡ ثُمَّ ٱللَّهُ شَهِيدٌ عَلَىٰ مَا يَفۡعَلُونَ
46
تأخیر عذاب مشركان، دو مسئله را در پى داشت؛ یكى نگرانى پیامبر ودیگرى بهانهگیرى مشركان كه مىگفتند: عذاب موعود كجاست؟ (كه در دو آیهى بعد خواهیم خواند)
این آیه حكمت تأخیر عذاب را براى دلدارى پیامبر ومردم بیان مىكند كه بازگشت همه به سوى ماست و ما بركارهاى آنان گواهیم و مشركان به بهانهگیرى خود دلخوش نباشند.
حضرت على علیه السلام فرمودند:
«اتّقوا معاصى اللّه فى الخلوات فانّ الشاهد هو الحاكم» از نافرمانى خداوند در پنهانى و خلوت نیز پرهیز كنید، زیرا شاهد، خود حاكم است. 275
وفات پیامبر اكرمصلى الله علیه وآله، در حكم خداوند نسبت به كافران تأثیرى ندارد. «اونتوفّینّك»
بازگشت همه به سوى خداست و هیچ كس را توان فرار از دادگاه عدل الهى نیست. «الینا مرجعهم»
خداوند گواه بر اعمال ماست. «اللّه شهیدٌ»