در فرهنگ اسلام، دنیا بازارى است كه مردم فروشنده‌اند، و جان، مال و عمل، كالاى این بازار است و خریداران دو دسته‌اند: دسته نخست خدا كه به قیمت گران مى‌خرد و دسته دیگر غیر خدا، مانند: شیطان، هواى نفس كه به قیمت ناچیزى، این كالاها را خریدارند. لذا واژه‌هاى «اَجر»، «ثواب»، «ضِعف» و «اَضعاف»، براى سود و واژه‌هاى «خُسر»، «خسران مبین» و «اخسرین»، در مورد ضرر و زیان، در قرآن زیاد مطرح شده است.

هشدار مهم آن است كه بدانیم هر ضرر و زیانى قابل جبران است، مگر گذران عمر كه دیگر باز نمى‌گردد.

گاهى مال ومسكن، یا مقام وقدرت ویا مدرك و عنوانِ انسان از بین مى‌رود، امّا گاهى انسان خودش را مى‌بازد وانسانیّت خود را به هدر مى‌دهد كه این بالاترین خسارت است.

گفتارهاى باطل و ناحقّ گرچه به ظاهر جلوه دارند، امّا همه تباه شدنى هستند. «ضل عنهم ما كانوا یفترون»

بالاترین خسارت‌ها، خسارت نفس و عمر انسان است، نه زیان‌هاى مالى. «خسروا انفسهم ... هم الاخسرون»

خسارت‌هاى دنیوى جبران پذیر است، مهم خسارت در قیامت است كه چاره‌اى ندارد. «فى الاخرة هُم الاخسرون»