قَالَ يَـٰقَوۡمِ أَرَءَيۡتُمۡ إِن كُنتُ عَلَىٰ بَيِّنَةٍ مِّن رَّبِّي وَءَاتَىٰنِي مِنۡهُ رَحۡمَةً فَمَن يَنصُرُنِي مِنَ ٱللَّهِ إِنۡ عَصَيۡتُهُۥ فَمَا تَزِيدُونَنِي غَيۡرَ تَخۡسِيرٍ
63
تفسیر نور
(صالح) گفت: اىقوم من! آیا نظر شما این است كه اگر من از طرف پروردگارم معجزه داشته باشم واز جانب او مشمول رحمت شده باشم، (لب فروبندم و تبلیغ نكنم؟) پس اگر من خدا را معصیت كنم (و رسالتالهى را انجام ندهم)، چه كسى مرا در برابر (قهر) او یارى خواهد كرد؟ پس شما جز خسارت و زیان چیزى به من نمىافزایید.
پیامها
ادیان آسمانى و رهبران الهى، نه با زور و تهدید و جهل، بلكه با بیّنه، معجزه و دلیلهاى روشن، مردم را به خدا و توحید دعوت مىكنند. «بیّنة من ربّى» مقام نبوّت، یك رحمت ویژهى الهى بر بندگان خاص است.«وآتانى منه رحمةً»
پیامبران در صورت سهلانگارى در رسالت، گرفتار قهر الهى مىشوند. «فمن ینصرنى من اللَّه ان عصیته»
با خیالِ خوشایند مردم وحمایت آنان، دست از خدا وراه او برنداریم كه مردم منحرف، جز خسارت چیزى به دیگران نمىافزایند.«فماتزیدوننىغیر تخسیر»
مخالفت با حق، خسارت است. «تخسیر»