الٓرۚ كِتَـٰبٌ أَنزَلۡنَـٰهُ إِلَيۡكَ لِتُخۡرِجَ ٱلنَّاسَ مِنَ ٱلظُّلُمَـٰتِ إِلَى ٱلنُّورِ بِإِذۡنِ رَبِّهِمۡ إِلَىٰ صِرَٰطِ ٱلۡعَزِيزِ ٱلۡحَمِيدِ
1
تفسیر نور
الف، لام، را، (این) كتابى است كه آن را به سوى تو نازل كردیم تا مردم را به اذن پروردگارشان از تاریكىها(ى شرك وجهل) به سوى نور (ایمان) خارج كنى. به سوى راه خداوند عزیز حمید.
نکتهها
خارج كردن مردم از ظلمات به نور، در قرآن بارها تكرار شده است؛گاهى به خدانسبت داده شده. «اللَّه ولى الّذین آمنوا یخرجهم من الظلمات الى النّور»1
گاهى به پیامبران نسبت داده شده. «أن اخرج قومك من الظلمات الى النّور»2
وگاهى به كتاب نسبت داده شده است. «كتاب انزلناه الیك لتخرج النّاس من الظلمات الى النّور»
تشبیه كفر و تفرقه و جهل و شرك و شك به «ظلمات» بخاطر آن است كه انسان در آن حالتها متحیّر است، مثل زمانى كه در تاریكى به سر مىبرد.
نور وسیله بینایى، بیدارى، حركت ورشد است همانگونه كه همهى اینها در كتاب آسمانى و راه خدا موجود است. «كتاب... الى النّور... الى صراط العزیز»
1) بقره، 257
پیامها
قرآن به تنهایى كافى نیست، براى هدایت مردم رهبر الهى نیز لازم است. «كتاب انزلناه الیك لتخرج» فلسفهى نزول كتابهاى آسمانى و بعثت انبیا، نجات بشر از ظلمتهاست. «لتخرج الناس ...»
از ظلمت جهل به نور علم، از ظلمت كفر به نور ایمان، از ظلمت تفرقه به نور وحدت و از ظلمت گناه به نور تقوا.
مایهى تبلیغ و ارشاد باید قرآن باشد. «كتاب... لتخرج»
ظلمتها بسیارند، امّا نور یكى است. حق یكى، ولى باطل زیاد است. «الظلمات... النور» (كلمه نور مفرد و كلمه ظلمات جمع آمده است.)
پیامبران وكتابهاى آسمانى وسیلهى هدایتند، اصل هدایت با اذن خداست. «باذن ربّهم»
راه خدا، راه عزت و سربلندى و كمال است. «الى صراط العزیز الحمید»