وَلَنُسۡكِنَنَّكُمُ ٱلۡأَرۡضَ مِنۢ بَعۡدِهِمۡۚ ذَٰلِكَ لِمَنۡ خَافَ مَقَامِي وَخَافَ وَعِيدِ
14
وَلَنُسۡكِنَنَّكُمُ ٱلۡأَرۡضَ مِنۢ بَعۡدِهِمۡۚ ذَٰلِكَ لِمَنۡ خَافَ مَقَامِي وَخَافَ وَعِيدِ
14
قرآن كریم بارها وعده داده است كه «اولیاى خدا بر زمین حاكم خواهند شد و دشمنان آنان به هلاكت خواهند رسید.» در این جاسه مورد را ذكر مىكنیم:
الف: «انّ جُندَنا لهم الغالبون»14 همانا لشكر ما قطعاً پیروز است.
ب: «و لقد سبقت كلمتنا لعبادنا المرسلین انّهم لهم المنصورون»15 حرف ما نسبت به انبیا قطعى است كه آنها پیروزند.
ج: «اَنّ الارض یرثُها عِبادى الصّالحون »16 وارث زمین بندگان شایسته من خواهند بود.
به هر حال، پیروزى حقّ بر باطل و تشكیل حكومت الهى به دست مردان خدا از وعدههاى قطعى و مكرّر قرآن است.
ذات الهى، سرچشمه خیرات وخوبىهاست ودوست داشتنى است. «و الّذین آمنوا اشدُّ حُبّاً للَّه»17 مؤمن بیشترین علاقه را به خدا دارد. آنچه سبب پرواست، مقام خداست.
آرى! اگر دوست شما قاضى باشد و كار شما به دادگاه بكشد و پاى حساب به میان آید، شما از دادگاه ومقام عدل او مىترسید با اینكه او دوست شماست.
17) بقره ،165.
خداوند به اولیاى خود وعدهى پیروزى داده است. «لَنُسكننّكم»
انبیا تنها براى بیان احكام و موعظه نیامدهاند، براى حكومت نیز آمدهاند. «لنسكننّكم»
شرط پیروزى بر ستمگران، داشتن تقواست. «خاف مقامى و خاف وعید»
از تهدید كفّار نترسید كه مىگویند: «لنخرجنكم» از تهدید خدا بترسید كه مىفرماید: «خاف وعید»