قُلۡ ءَامِنُواْ بِهِۦٓ أَوۡ لَا تُؤۡمِنُوٓاْۚ إِنَّ ٱلَّذِينَ أُوتُواْ ٱلۡعِلۡمَ مِن قَبۡلِهِۦٓ إِذَا يُتۡلَىٰ عَلَيۡهِمۡ يَخِرُّونَۤ لِلۡأَذۡقَانِۤ سُجَّدًاۤ
107
تفسیر نور
بگو: به قرآن ایمان آورید یا ایمان نیاورید (براى خداوند فرقى ندارد)، قطعاً آنان كه پیش از این علم داده شدهاند، هرگاه برآنان تلاوت مىشود، سجدهكنان بر چانهها به زمین مىافتند.
نکتهها
«یَخرّون»، از «خَریر»، به معناى صداى آبى است كه از بلندى سرازیر مىشود. همچنین به كسانى كه براى خدا بىاختیار به سجده مىافتند در حالى كه صدایشان به تسبیح بلند است نیز گفته مىشود.به چانه افتادن، كنایه از نهایت تواضع و تسلیم است كه علاوه بر پیشانى، همهى صورت و چانه هم بر روى خاك قرار مىگیرد.
پیامها
ایمان و كفر مردم، در حقانیّت قرآن اثرى ندارد. «آمنوا به او لا تؤمنوا» علم، هدیهاى الهى است. «اوتوا العلم»
برخلاف آنان كه جهل را منشأ ایمان به خدا و مذهب مىدانند، قرآن علم و دانایى را ریشهى ایمان مىداند. «اوتوا العلم... یخرّون»
جمعى از علماى اهل كتاب، به قرآن ایمان آوردند و قرآن در روح آنان اثرى عمیق گذاشت. «اوتوا العلم من قبله... یَخرّون»
علم واقعى آن است كه انسان را در برابر حق، به خضوع وادار كند. «اوتوا العلم، یَخرّون للاذقان سجّداً»
هنگام لجاجتِ گروهى در برابر حق، باید یادآور گروهى شد كه اهل اطاعت بودند، تا سرسختى مخالفان در روحیهى ما اثر بدى نگذارد. «من قبله، یَخرّون للاذقان سجّداً»
قرآن به قدرى بلندمرتبه و پر محتواست كه هنگام تلاوت خضوع دانشمندان را به دنبال دارد. «اذا یُتلى... یخرّون للاذقان سجّداً»