وَيَقُولُونَ سُبۡحَـٰنَ رَبِّنَآ إِن كَانَ وَعۡدُ رَبِّنَا لَمَفۡعُولًا
108
وَيَقُولُونَ سُبۡحَـٰنَ رَبِّنَآ إِن كَانَ وَعۡدُ رَبِّنَا لَمَفۡعُولًا
108
وَيَخِرُّونَ لِلۡأَذۡقَانِ يَبۡكُونَ وَيَزِيدُهُمۡ خُشُوعًا۩
109
در تورات و انجیل، بارها وعدهى آمدن پیامبر خاتم داده شده بود. این آیه اشاره به آن است كه برخى اهل كتاب، چون تحقّق وعدهى الهى را مىدیدند، به تسبیح خدا و سجود خاشعانه مىپرداختند.
عالمان، خدا را از هر عیبى منزّه مىدانند، «اوتوا العلم... یقولون سبحان ربّنا» (عقیده به نقص خداوند، برخاسته از جهل انسان است.)
تلاوت قرآن، در بعضى از چند جهت تأثیر مىگذارد: عمل، بیان وقلب. «سجّداً، یقولون، یَبكون و یَزیدهم خشوعاً»
تلاوت قرآن، انسان را دائماً بالا مىبرد. «اذا یُتلى، یَزیدهم خشوعا»
معرفت و خشوع، محدودیّتى ندارد. هرچه معرفت بیشتر شود، خشوع هم بیشتر است. «یزیدهم خشوعاً»
گریه در حال عبادت و سجود، ارزشمند است. «یَخرّون للأذقان یَبكون»
ذكر خدا در سجده، نشان دهندهى ارزش سجده است. «یَخرّون للأذقان سجّداً، یخرّون للأذقان یبكون»
گریه از بركات و آثار علم است. «اوتوا العلم، یَبكون»
اشكى ارزشمند است كه دائمى باشد، نه لحظهاى. «یَبكون»